Hola lieve allemaal,

En daar sta je dan om 6.31 a.m. achter je pc-tje..... time to say goodbye....valt niet mee op je nuchtere maag moet ik zeggen, maar zoals altijd is er een tijd van komen en een tijd van gaan. Voor Renate is het inmiddels al zover en heb ik haarzojuist op de shuttle bus gezet richting het vliegveld..heel raar, voor beide, zij komt straks aan in Nederland in de sneeuw terwijl hier de mussen van het dak vallen en ik ga door in m´n eentje naar L.A., best spannend allemaal! Maar we hebben samen een geweldige tijd hier gehad en die nemen ze ons niet meer af!

Voel de kriebels nu al welin mijn onderbuik en ook mijn maag is een beetje van slag, ofzou dat komen van die overheerlijke maar veel te pittige Phat Thai, nobody knows.....toch maar voor de zekerheid een loperamide tabletje ingenomen.....;)

Maar goed, eerst even terug naaroud en nieuw en de indianen! We zijn rond de middag richting het busstation gegaan waar we Phillipp( de duitse jongen van de eerste weken)weer toevoegen aanons reisgezelschapen gaan met z´n 3tjes op pad naar Boruca. Een bijzondere, maar vooral stoffige rit in een busje vol indianen. Eenmaal aangekomen is de fiesta al in volle gang en zien we dat het indianendorp toch anders is dan verwacht,geen tipi-tentjes, veren, vredespijp of wat dan ook, maar weleen bijzonder dorp met aparte gewoontes. Zo is de traditie dat op 30 dec. 24u de feista van start gaat en deze doorgaat tot 2 jan. 18u. In deze dagenwordt de stier (stelt Spanje voor, en isvanstof gemaakt)achterna gezeten en uitgedaagd door de Boruca indianen met maskers en dit gaat er soms echt erg hard aan toe moet ik zeggen, we moesten regelmatig even een veilige plek opzoeken om niet deel te nemen aan het gevecht! De laatste dag wordt de stier traditioneel verbrand om zo de overwinning op Spanje te vieren. Bijzonder spectakel, wat een beetje weg heeft van Carnaval in Oeteldonk (verkleed partijtjes en heel veel bier;) maar dan net ff wat anders.... Op 31 dec. & 1 jan.was er een groot feest in de ´schuur´ tegenover ons verblijf, met de1ste dag kei harde muziek (heel fijn met die kartonnen wantjes in onze slaapkamer)en de 2e dageen live band. Er gezellig en we hebben veel gedanst, dus weer evenmijn merenque kunsten kunnen laten zien aan een tandloze opperhoofdvan een jaartje of 80, of was het nu andersom...De klok hebben we uiteindelijk gevierd bij Pedro, een indiaan die ons heeft uitgenodigd om het bij hem thuis te vieren waardoor het een persoonlijk tintje kreeg met heel veel vuurwerk, nou ja, 2 vuurpijlen, Grolsch en hapjes van moeders;)

Onze slaapplekwaswat minder, onze gastvrouwJeanette had hetpura vida gevoel helaas niet meegekregentijdens haar geboorte enkrijgt denk ik vaniedere glimlach spierpijn, de matrassen waren 10 jaar geleden al aan vervanging toe, de maaltijden warenwaren oké als je je neus en ogen dicht hield en dacht aan iets heel lekkers (maar ach, zoals we al vaker zeggen, mag een gegeven paard...), de douche was, als je water had erg koud maar gelukkig was er ook nog een lichtpuntje, Nasjalé, de 4-jarige dochter van Jeanette! Geweldig, energierijk kind die onze dag steeds weer goed maakte!

Na 2 dagen stof happen vonden we het weer tijd om door te gaan naar onze laatste relaxbestemming en hebben we Dominical maar voor uitgekozen, en hier hebben we de laatste paar dagen van Costa Rica heerlijk gegeten en genoten van zon, zee en strand!

Over een paar uurtjes is het voor mij dan ook zover en staat het vliegtuigme op te wachten om meaf te zettenbij mijn volgende bestemming. Klaar om door te gaan maar ik moet zeggen dat ik met pijn in mijn hartafscheid neemvan dit land, heb er echt enorm van genoten!! Veel mooie dingen gezien, prachtige natuur, indrukwekkende dieren, vriendelijke en zeer behulpzame bevolking en heel veel pura vida! Een aanrader!

Probeer straks ergens nog wat foto´s op de site te krijgen, want dat gaat hier helaas niet lukken, anders moeten jullie nog maar een paar nachtjes slapen voordat julliede indianenkiekjes kunnen bewonderen;)

Fijne dag nog iedereen en tot in L.A.!

Liefs en een dikke kus,

Dees