Hallo lieve allemaal,

Het besef is er nog niet helemaal, maar de realiteit komt nu toch echt akelig dichtbij.... na 6 maanden vrijheid &blijheid is hetbijna tijd om naar huis te gaan! Het geeft me op dit moment een dubbel gevoel, aan de ene kant stemt me dit juist vrolijk omdat ik ernaar uit kijk om iedereen thuis weer in de armen te mogen sluiten, maar aan de andere kant betekent het ook dat hier dingen los moet gaan laten...maar goed, dat lossen we maar weer op door te zeggen: weer een goede reden omterug te gaan!

De afgelopen week voelde ik me net moeder Theresa en ben druk bezig geweest zodat ikmet een goed gevoel afscheid kon nemen van alle projecten. Mede dankzij jullie hulp, waarvoor nogmaals super bedankt!, heb ik deze dagen vooral doorgebracht in supermarkten en speelgoedzaken waar ik heel veel moois en lekkersheb kunneninslaan voor al m'n scheetjes.

Het afscheid vond ik best wel lastig en vooral bij Nhip Cau, de medicijnenmanen de City moest ik toch wel even een paar keer slikken....had voordat ik hier aan begon geen idee dat ik er zo van zou genieten en vooral dat het met zo zou raken.In een korte tijd heb je toch een bijzondere band opgebouwden hebben een speciaal plekje in mijn hart gekregen.De afgelopen 5 weken hebben me veel opgeleverd, maar vooral voldoening!

Tijdens de busrit van Can Tho naar HCMC kwamen deze emotiesnog eenslangzaam naar boven enzag steeds die lieve snoetjes weer voor me....moet nog even een plekje krijgen geloof ik.....

Gelukkig was er naast de diverse fietstochtjes door Can Tho ook nog tijd voor ontspanning en hebben we met de groep vrijwilligers ons een avondje flink laten gaan tijdensthe Chickenhead game, wat niet meer inhoud dan het draaienmet een bord (waar het kippenhoofd op ligt)en de gelukkige die de snavel op zich gericht krijgt mag een overheerlijk glaasje pils achterover slaan...nou ja, jullie zullen wel begrijpen dat dit gezien de warnte en de hoeveelheid alcohol van de afgelopen wekendit spelletje niet zo heel lang heeftgeduurd....;)

Verder zijn we nog een dagje met Miss. Hanh op pad geweest naar Vinh Long, alleen was dit achteraf niet de beste keuze... we zouden gaan struisvogel rijden, leek me weer een mooie nieuweuitdaging, maar de dieren zagen er zo verwaarloosd uit, dat ik dit echt niet kon ondersteunen, dus voor mij een moment om af te haken, geef mijn portie maar aan fikkie!

Ook zijn we nog in een ander ziekenhuis van Can Thogeweest, helaas niet alleen voor ons plezier, maar ook omdat we een bezoekje moesten afleggen aan Mr. Khai, onze medicijnenman. Hij was nl. met brommer en al de brug af gedoken en met zijn hoofd een aantal harde objecten niet kunnen ontwijken. Maar gelukkig ondanks een paar flinke hechtingenkon hij nog steeds lachen (met een tandje;)bij het zien van onze kopjesin de deuropening.

Ook hebben we nog eenkijkje mogen nemen inde keukenvan het boeddhisme en een dienst bijmogen wonen in de Long An Pagode. Helemaal in stijl (incl. kleding) in de kleermakerszit op een matje in de pagode, wat op zich al een leuke uitdaging was, tjonge wat ben ik dan toch een stijve hark vergeleken met die minstens 20 jaar oudere Vietnameesjes....Maar na een dienst van bijna 4 uur bestaande uit;bidden in kleermakerszit, heel veel rondjes rond de pagode en heel veel zinnen Nam Mo A Di Da Phat is het tijd om te eten...ik kan niet anders zeggen dan dat het een hele bijzondere ervaring was!

Nu is het dan toch zover, het laatste verhaal op mijn reissite is bijna een feit, maar voordat ik ga afsluiten wil ik iedereen nogmaals bedanken voor het mee reizenenjullie lieve reacties van de afgelopen 6 maanden. Voor mij was een onvergetelijke tijd, een tijd waarin ik veel mooie,bijzondere en indrukwekkendedingenheb mogen zienmaar vooral ookervaren! Een tijd met heelplezier maar soms ook meteen traan,een tijd waarin ik heel veel mensen heb leren kennen maar vooral ook mezelf!Een intense ervaring die ik voor geen goud had willenmissen!!!

Bedankt voor het reisgezelschap ( in het bijzonder Renate, Suske en Mars;)en tot over een paar daagjes;)

Liefs en een dikke kus!

Dees