Hallo lieve Oeteldonkers en alaaf de rest van de feestbende!

Hoe gaat het met jullie, weer een beetje boven water van al dat hossen en dweilen door de straten?

Hier gaat alles nog steeds meer dan prima en we hoeven nog niet naar huis want we vervelen ons nog lang niet, maar daar maken jullie je vast geen zorgen over;)

Het klim en klouterwerk van onze Alex Knob tocht voel ik de volgende ochtendnog aardig in de benen, dus het tijd om een relaxdagje in te plannen.
En dat kan gelukkig ook want we gaan op weg naar Hokitika, een klein plaatsje aan de westkust.
Hier even lekker niets doen dan en beetje internetten en naar het strand gelopen voor een uitwaaimiddag, terwijl Suske en Marcel niet klein te krijgen zijn en de benen nog even willen strekken tijdens een mooie wandeltocht in Hokitika Gorge.
's avonds nog even terug naar het strand met z'n allen, want mooie zonsondergangskiekjes willen we toch niet missen!

Na een wat rare nachtrust tussen de brandende kolen en blaffende honden is het weer tijd om onze spullen te pakken de door te reizen naar Arthur's pass.
Eenmaal aangekomen bij het informatiecentrum worden we toch een beetje bang gemaakt voor de wandeling die we op het oog hadden en onze drang om onze Sjapkes op te zetten in de vrije natuur wordt ineens ook iets minder nadat we te horen hebben gekregen dat deze manier van kamperen ernstig verstoord kan worden door een paar kleine monstertjes, Kea's genaamd, die liever niet via de gebruikelijke ingang je tent binnen gaan, maar daar een vele makkelijkere oplossing voor hebben bedacht, nl. gewoon je tent slopen.....en daar worden Sjapkes niet vrolijk van;)
We zijn inmiddels best wel wat pittige wandelingen gewend, maar onder het mom van het moet wel leuk blijven en gezien het feit dat we graag nog een paar weken willen genieten van elkaar en onze Sjapkes besluiten we om een iets minder heftige tocht te doen, The Bealy Spur Track, naar de Glacier, om vervolgens door te rijden naar onze volgende bestemming Punakaki.

We zijn niet de enige die dag op de camping, want los van een aantal andere toeristen hebben ook nog eens honderden Sandflies bedacht dat dit een mooie plek was om hun kamp op te slaan....
Maar goed we laten ons niet kennen en gelukkig is er bij de Pancake-rocks bijna geen vlieg te bekennen, dus een mooie gelegenheid om lekker rond te wandelen en wederom leuke kiekjes te schieten bij zonsondergang. Tenminste dat is een optie, je kunt ook gewoon gek gaan doen (en dat doen we natuurlijk graag) en dat levert ook verrassende kiekjes op....
De volgende ochtend worden we zodra we onze tenten hebben open geritst aangevallen door een leger van die irritante kleine monsters...ik zeg meppen & rennen.....Jullie begrijpen wel dat we een recordtijd hebben neergezet m.b.t. tent inpakken en wegwezen.....op naar Murchison!

Onderweg nog een tussenstop gemaakt bij de langste (en wiebeligste) swingbridge van Nieuw Zeeland, the Buller Gorge! Of ze ons gevolgd hebben of dat er gewoon te veel van aanwezig zijn, we weten het niet, maar helaas ook hier weer een hoop bijtgrage vrienden......dus maar binnen eten en een beetje lezen. De volgende ochtend onze tentinpaktijd alweer ruimschoots verbroken en gaan Els en Marcel raften en ik blijf een beetje rommelen en ga me voorbereiden op de volgende uitdaging, survival in het Abel Tasmanpark, waar we de komende 3 dagen zullen verblijven.

De eerste dag begint voor ons als echte berggeiten erg makkelijk en worden per watertaxi afgezet in het noorderlijke gedeelte van het Abel Tasmanpark, Toraranui, waar we vervolgens beginnen aan onze eerste afdaling richting onze campeerplek, Onetahuti Bay.
Onderweg komen we door prachtige bossen, baaien, duinen en worden zelfs een stukje verwend met wadlopen en een overheerlijk bakje cappuccino....
Tja, zo denk je rond te wandelen midden in the middle of helemaal niks, struikel je ineens over een cafe dus maar even onze ogen dichtgeknepen en genoten van een heerlijk bakkie om vervolgens weer over te gaan op ons rantsoen, noedels en instant pasta.....

Na ons kamp te hebben opgelagen, onze overheerlijke maaltijd in de regen naar binnen te hebben gewerkt en een heerlijke nachtrust te hebben gehad op een matras, zei ik matras, nee die had ik geloof ik niet, beter gezegd; een soort van matras....was het tijd om verder te gaan met dag 2.
Een beetje gebroken, maar wordt vanzelf wel weer warm, want vandaag gaan we met de kajak verder op pad onderweg naar onze volgende slaapplaats Anchorage!
Een leuke tocht langs de mooie Abel Tasman baaien en onderweg worden we nog getrakteerd op wat zeehonden, een pijlstaartrog en enkele zeesterren.

De laatste dag, (nu Marcel gebroken, want die was de gelukkige die een nachtje mocht doorbrengen op 'het matras') de finale dag lopen we (helaas in de regen) naar onze eindbestemming, Marahau waar we kunnen we onder het genot van een drankje weer trots kunnen zeggen; check! En omdat we nog maar een paar dagen op het zuider-eiland gaan doorbrengen willen we geen tijd verliezen, dus Nelson here we come!

We gaan de stad met de benenwagen verkennen en belanden in het Founderspark waar we na onze dolle 5 minuten genieten van ons welverdiende koude biertje en wijntje,Indiaanse maaltijd en swingavond in de kroeg...

En dan is het Valentijnsdag, een dag om niet te vergeten, en een echte heer als Marcel vergeet deze dus ook niet en heeft een erg mooi cadeautje voor ons gekocht, een mooie Maori-hanger voor Suske en voor mij hebben ze er samen een gekocht, mede voor mijn verjaardag, erg lief! De rest van de dag besteden we aan een romantische strandwandeling voor 3 personen en een middagje art-food-drink festival (Little day out),een soort van parkpop maar dan anders......

De volgende ochtend gaan we ons jaarlijks carnavalsuitje wat we nu mislopen goedmaken maken d.m.v. een wine-tour by bike! Je kunt het vergelijken met een kroegentocht, maar dan fietsend door de wijnvelden van de Marlboroughstreek en op z'n tijd stoppen voor een paar slokjes wijn.....meer heeft een mens niet nodig, toch? Nadat wezijn bijgekomenvan deze heerlijke wijnsoorten rijden we weer door naar Kaikoura waar een nieuw avontuur op ons staat te wachten, sealswimming!
Een beetje koud water, maar een geweldige ervaring om tussen deze bijzondere dieren te snorkelen, ze dansen en spelen in het water en dat alles op een paar centimeter afstand.....zucht....
in een woord: super! En omdat we na dit avontuur nog geen genoeg van ze hadden en onze zeebenen even wilde strekken nog de Kaikoura Peninsula wandeling gemaakt zodat we ons dagje weer moe maar zeer voldaan kunnen afsluiten!

Dus niets teveel gezegd, we vermaken ons hier prima!

Voor nu wens ik jullie nog een hele fijne avond toe en geniet nog van de laatste feestuurtjes!

Veel liefs en een dikke kus, ook namens Els en Marcel!
Dees