Hola lieve allemaal,

Tja, de klok tikt nu aardigdoor, niet alleen wat leeftijd betreft;), maar ook de nog door te brengen weekjes in Nieuw Zeeland. Want na het maken van een grove planning voor het noorder-eiland wordt wel duidelijk dat er heel wat meer te zien is dan in 3 weken haalbaar is...
Maar goed, we mogen nog steeds niet klagen en hebben een mooie route met alle haalbare highlights uitgestippeld, want ook hier is welgenoeg te doen en te beleven dus ook hier hoeven we ons niet te vervelen. Maar eerst nog de laatste dagen van ons verblijf op het zuider-eiland in kaart brengen.

Na ons speeluurtje in het water met de zeehonden zijn we doorgereden naar ons laatste zuider-eiland bestemming Picton. Hier zullen we de komende en laatste4 dagen gaan vertoeven voordat we de ferry nemen naar de andere kant. We beginnen de eerste dag daarom goed en starten met de mooiste tocht van de MarlboroughSounds, The Queen Charlotte Track, oftewel the top of the world route, wederom een mooie tocht van ruim 23 km door de bergen met een mooi uitzicht op de Queen Charlotte Sound. Helaas was het weer wat minder die dag, bewolkt met wat regen, voor de wandeling was dit geen probleem, alleen levert het wat minder dramatische kiekjes op...

We worden met de ferry gedropt op Torea Bay en worden geacht voor 16:15 bij Punga Cove aan te komen, want dan vertrekt de ferry weer naar ons startpunt Picton. Normaal is dit voor ons geen enkel probleem, echter deze tocht is toch iets zwaarder dan verwacht.... Allereerst wordt tijdens onze lunch 'de kaas van Els haar brood gegeten', ze liet nl. haar zakje kaas vallen in een gleuf en een soort van bergkip was er als de kippen bij en ging er met haar zakje vandoor....Daarnaast viel het lopen deze keer erg zwaar, misschien komt het door de kilometers die inmiddels in onze voetjes zitten of dat ik misschien toch een half schoenmaatje groter had mogen kopen (want mijn voetjes deden erg zeer en had last van blaren...) , nobody knows, maar eenmaal bij de finish waren we (vooral the Suskes) zo gaar als een klontje en konden we bijna geen stap meer zetten....Gelukkig wordt het een stukje gecompenseerd door een overheerlijk warm drankje met een muffin en oma's fritas (mooie combi trouwens).
Maar voorlopig ben ik even genezen geloof ik, of beter gezegd laat ik mijn voetjes maar eens even genezen.....

Dus de volgende dag laten we Fredje het zware werk dus maaropknappen en gaan we via de Queen Charlotte drive langs allerlei mooie plekjes en ook via deze route hebben we een prachtig uitzicht over de sound en gelukkig wat beter weer zodat er weer wat dramatische kiekjes geschoten kunnen worden:). Uiteindelijk komen we aan in Havelock waar we een beetje rondlopen, echter isdeze stad, nou ja dit dorpje, niet zo heel groot en spannend, dus daar zijn we zo mee klaar en besluiten om maar een potje te gaan poolbiljarten voordat we aan kunnen schuiven in het beroemste mossel restaurant van deze plaats, the mossel pot! Tja het lange wachten en wat aanbevelingen schept natuurlijk wel een verwachtingspatroon en deze vallen meestal niet echt positief voor ons uit...dus jullie raden het al, de mosselen waren oke, maar niet echt om over naar huis te schrijven....volgende keer gaan we ze maar zelf klaar maken a la Jamie op de camping!

De laatste dag besluiten we een beetje te relaxen en rustig uit te lopen (Els en Marcel toch weer de berg, bikkel, route en ik maar via de vlakke, sissie, route), naar Shelly beach, beetje rondhangen in het park en het centrum van Picton en vervolgens tijd om etenswaar in te slaan voor onze camping-BBQ en om vroeg ons mandje in te duiken want om kwart voor 6 moeten we alweer uit te veren om de ferry BlueBridge naar Wellington te halen.

Een mooie 3 uur durende boottocht van Picton naar Wellington door de sound, waar we nogmaals getrakteerd worden op prachtige uitzichten, zonneschijn en als toetje een groep dansende dolfijnen. Eenmaal aangekomen in de grote stad, want zo kunnen wedeze wel noemen, het is nl. een stuk groter en vooral drukker dan we gewend zijn de afgelopen weken, gaan we de stad maar eens ontdekken door een wandeling te maken door de stad ende Botanic Gardens en onze buikjes te voorzien van wat lekker op terras;)

De volgende dag is een ander lichaamsonderdeel aan de beurt om al het werk te verrichten, nl. ons hoofd. Te Papa, het nationale museum van Nieuw Zeeland staat op ons programma, een must do, volgens de kiwi's. En inderdaad, ik had nooit verwacht dat ik me zo lang in een museum kon vermaken, maar het is echt een heel mooi, interactiefmaar vooral leerzaam museum over de geschiedenis en ontwikkeling van Nieuw Zeeland en zijn bewoners. Moe (vooral gaar) maar voldaan weer terug naar de camping om te genieten van een hapje en een drankje om vervolgens na een kort zelfbedienings aarbeipluk uitstapje (PYO; pick your own) en een molen bezoekje (even weer terug in Nederland...) weer door te gaan naar onze volgende bestemming, Wanganui.

Hier gaan we morgen weer onze voetjes opwarmen via de Atene Viewpoint Walk voordat we doorgaan naar onze grote nieuwe uitdaging: the Tongariro Crossing, want deze wandeling moet volgens vele bronnen erg mooi, maar ook erg vermoeiend zijn..... Maar we hebben van onze mosselen geleerd dat we beter maar niets moeten verwachten, dan valt het altijd mee, toch? Hoop ik dan..;)

Voor zover weer even een korte update vanuit de andere kant, ik wens jullie nog een fijne dag en tot snel!

Liefs en een dikke kus,
Dees