No goodbye, but see you again.....
Hallo lieve allemaal,
Het besef is er nog niet helemaal, maar de realiteit komt nu toch echt akelig dichtbij.... na 6 maanden vrijheid & blijheid is het bijna tijd om naar huis te gaan! Het geeft me op dit moment een dubbel gevoel, aan de ene kant stemt me dit juist vrolijk omdat ik er naar uit kijk om iedereen thuis weer in de armen te mogen sluiten, maar aan de andere kant betekent het ook dat hier dingen los moet gaan laten...maar goed, dat lossen we maar weer op door te zeggen: weer een goede reden om terug te gaan!
De afgelopen week voelde ik me net moeder Theresa en ben druk bezig geweest zodat ik met een goed gevoel afscheid kon nemen van alle projecten. Mede dankzij jullie hulp, waarvoor nogmaals super bedankt!, heb ik deze dagen vooral doorgebracht in supermarkten en speelgoedzaken waar ik heel veel moois en lekkers heb kunnen inslaan voor al m'n scheetjes.
Het afscheid vond ik best wel lastig en vooral bij Nhip Cau, de medicijnenman en de City moest ik toch wel even een paar keer slikken....had voordat ik hier aan begon geen idee dat ik er zo van zou genieten en vooral dat het met zo zou raken. In een korte tijd heb je toch een bijzondere band opgebouwd en hebben een speciaal plekje in mijn hart gekregen. De afgelopen 5 weken hebben me veel opgeleverd, maar vooral voldoening!
Tijdens de busrit van Can Tho naar HCMC kwamen deze emoties nog eens langzaam naar boven en zag steeds die lieve snoetjes weer voor me....moet nog even een plekje krijgen geloof ik.....
Gelukkig was er naast de diverse fietstochtjes door Can Tho ook nog tijd voor ontspanning en hebben we met de groep vrijwilligers ons een avondje flink laten gaan tijdens the Chickenhead game, wat niet meer inhoud dan het draaien met een bord (waar het kippenhoofd op ligt) en de gelukkige die de snavel op zich gericht krijgt mag een overheerlijk glaasje pils achterover slaan...nou ja, jullie zullen wel begrijpen dat dit gezien de warnte en de hoeveelheid alcohol van de afgelopen weken dit spelletje niet zo heel lang heeft geduurd....;)
Verder zijn we nog een dagje met Miss. Hanh op pad geweest naar Vinh Long, alleen was dit achteraf niet de beste keuze... we zouden gaan struisvogel rijden, leek me weer een mooie nieuwe uitdaging, maar de dieren zagen er zo verwaarloosd uit, dat ik dit echt niet kon ondersteunen, dus voor mij een moment om af te haken, geef mijn portie maar aan fikkie!
Ook zijn we nog in een ander ziekenhuis van Can Tho geweest, helaas niet alleen voor ons plezier, maar ook omdat we een bezoekje moesten afleggen aan Mr. Khai, onze medicijnenman. Hij was nl. met brommer en al de brug af gedoken en met zijn hoofd een aantal harde objecten niet kunnen ontwijken. Maar gelukkig ondanks een paar flinke hechtingen kon hij nog steeds lachen (met een tandje;) bij het zien van onze kopjes in de deuropening.
Ook hebben we nog een kijkje mogen nemen in de keuken van het boeddhisme en een dienst bij mogen wonen in de Long An Pagode. Helemaal in stijl (incl. kleding) in de kleermakerszit op een matje in de pagode, wat op zich al een leuke uitdaging was, tjonge wat ben ik dan toch een stijve hark vergeleken met die minstens 20 jaar oudere Vietnameesjes....Maar na een dienst van bijna 4 uur bestaande uit; bidden in kleermakerszit, heel veel rondjes rond de pagode en heel veel zinnen Nam Mo A Di Da Phat is het tijd om te eten...ik kan niet anders zeggen dan dat het een hele bijzondere ervaring was!
Nu is het dan toch zover, het laatste verhaal op mijn reissite is bijna een feit, maar voordat ik ga afsluiten wil ik iedereen nogmaals bedanken voor het mee reizen en jullie lieve reacties van de afgelopen 6 maanden. Voor mij was een onvergetelijke tijd, een tijd waarin ik veel mooie, bijzondere en indrukwekkende dingen heb mogen zien maar vooral ook ervaren! Een tijd met heel plezier maar soms ook met een traan, een tijd waarin ik heel veel mensen heb leren kennen maar vooral ook mezelf! Een intense ervaring die ik voor geen goud had willen missen!!!
Bedankt voor het reisgezelschap ( in het bijzonder Renate, Suske en Mars;) en tot over een paar daagjes;)
Liefs en een dikke kus!
Dees
De laatste loodjes.....
Hallo lieve allemaal,
De weken gaan nu erg snel en de dagen beginnen nu langzaam af te tellen.....het einde is in zicht, nou ja, in zicht....hopen dat de vulkaan nog een beetje mee werkt!
Allereerst wil ik iedereen alvast via deze weg hartelijk bedanken voor de leuke en positieve reacties die ik heb ontvangen op mijn sponsor actie. Ik heb al aardig wat bestellingen en donaties binnen, helemaal geweldig!! Dus volgende week zal ik mn shophandjes eens goed laten wapperen en leuk speelgoed gaan uitzoeken, muchas gracias! Ik zal hier nog een leuk verslag van maken zodat jullie zien dat jullie eurotjes goed terecht zijn gekomen!
Heb de afgelopen weken heerlijk mogen genieten van het fantastische vrijwilligerswerk, nooit geweten dat ik het zo leuk zou vinden. De project zijn erg super leuk, maar vooral de mensen maken het verschil. De mensen van Can Tho zijn erg vriendelijk en warm, je voelt je echt onderdeel van het geheel. Het enige verschil is nog dat ik niet op een brommertje door de stad vlieg, maar op mn fietske, en vooruit, qua huidskleur scheelt het ook nog wat tinten....
Het moeilijkste project vind ik tot nu toe wel het lesgeven, niet alleen omdat mijn cursusboek een beetje aan de saaie kant is, alleen maar leesopdrachten, maar ook omdat mijn engelse grammatica kennis ook niet optimaal is.... Dus probeer nu zoveel mogelijk informatie via internet te verzamelen en dit zo 'professioneel' mogelijk over te brengen in de hoop dat ik er niet al te veel moeilijke vragen over krijg, want soms is het al lastig om iets in het nederlands uit te leggen, laat staan in het Engels...maar goed, ik vind het een leuke uitdaging, het zijn ontzettend lieve studentjes en zo leer ik zelf iedere dag ook weer wat bij!!
Deze engelse geef ik nu 2 uurtjes per dag en 3 keer per week. Een voordeel van dit project is dat ik alvast kan wennen aan mijn nederlandse werkweek, deze mensen zijn nl. vroege vogels, want om 7 uur wordt de teacher geacht aanwezig te zijn.....maar na 2 intensieve uurtjes mag ik me even lekker gaan uitleven bij het schattige medicijnenmannetje, waar ik op een houtblok allerlei verschillende bladeren en takken mag fijnhakken!
De City Orphanage staat nu 2 keer per week op mijn programma en behoort nog steeds tot een van mijn favorieten, geweldige kinderen die me erg veel energie bezorgen, onze Willy had gelijk: een glimlach van een kind, doet je beseffen dat le leeft.... Afgelopen week had ik ook besloten om eens wat anders dan speelgoed mee te nemen en ze voor de verandering eens te gaan sminken, een schot in de roos! Ze vonden het geweldig en ik mocht niet alleen hun gezicht sminken, maar ook mijn gezicht, benen, voeten, nagels en armen kwamen uitgebreid aan de beurt....deze smeerboel heeft weer een paar mooie kiekjes opgeleverd!
De Bhu Tri Pagode staat ook 2 keer per week op mijn lijstje en hier mogen we dan spelen met kleine weeskinderen. Erg leuk, maar hier moet je vooral met niet al te nette kleren verschijnen, want 100% garantie dat deze na afloop in de was mogen...deze kinderen dragen nl. geen luiers en een ongeluk zit in een klein hoekje.......
Dan hebben we ook nog het Hospital, waar ik nu ook 2 keer per week ben ingedeeld. En ik moet zeggen dat ik erg blij ben dat ik dit project erbij heb gekregen, even weer wat anders dan kinderen en lekker tussen de oudjes zitten, een grote familie! Eerst helpen we met groente hakken onder het genot van een hapje en drankje, we worden hier nl. de hele middag volgestopt met van alles lekkers, en daarna mogen we de directeur en verder iedereen die er nog zin in heeft wat engels bijspijkeren. Na weer een uurtje hard te hebben gewerkt is het natuurlijk weer etenstijd en mogen we aanschuiven bij een overheerlijke maaltijd, en niet alleen mogen wij hier van genieten, ook onze tafelgenootjes hebben de grootste lol en vinden het heerlijk om ons zo te zien schuiven, en om te voorkomen dat we ook maar iets te kort komen, wordt er regelmatig nog wat extra's in ons kommetje geworpen..... Nadat we ons buikje hebben rond gegeten is het tijd voor de patiënten (beetje vreemde volgorde wat mij betreft, maar ook hier niet vragen waarom.....) en mogen we alle zelf meegenomen bakjes gaan vullen met scheppen rijst, mot, hai ba, oftewel 1, 2 of 3, vanuit een mega grote pan(gemiddeld zo'n 120 patiënten), wat ook nog als voordeel heeft, gratis stoombeurt voor onze snoetjes!
Tussen de soep en de noodles door hebben we gelukkig ook nog wel regelmatig wat vrije uurtjes om wat leuke dingen te ondernemen en zo zijn we vorige week bij de Long An Pagode te gast geweest en de floating markets bezocht. Ook hebben we een uitje gehad naar Phu Sa, een klein eilandje in de buurt, met een aantal kinderen van diverse projecten. Waar we met alle vrijwilligers en kids balspelletjes hebben gedaan, krokodillen en aapjes mochten bewonderen en mochten genieten van een overheerlijke lunch!
Helaas komt de terugreis nu steeds dichterbij en heb nu nog 1.5 week te gaan voordat ik weer richting HCMC, Saigon afreis, om vanuit daar weer richting Bangkok te vliegen, althans als het er weer wat rustiger is geworden....Op dit moment kun je daar het beste niet vertonen in een rood of een geel T-Shirt, nou heb ik deze toevallig ook niet bij me, maar voor het geval dat ze kleurenblind zijn, vermijd ik deze malloten toch liever....
Nou voor nu wens ik iedereen nog en heel fijn weekend en zou ik zeggen: tot snel!
Liefs en een dikke kus,
Dees
Day of Disabled People....
Hallo lieve allemaal,
Vandaag even geen Engelse les voor mijn studenten van het project Nhip Cau omdat het een feestdag is, de dag van de gehandicapte mensen, een dag waarin mensen met een handicap in het zonnetje gezet worden...en terecht! De afgelopen 2 weken heb ik een leuke en bijzondere band opgebouwd met mijn klasje en heb veel respect voor ze gekregen. Iedere dag staan ze rond de klok van 6 uur op om eerst wat Engelse woordjes bij te leren en vervolgens wordt de werkkleding uit de kast getrokken om in hun werkplaats de meest leuke en creatieve dingen te maken van cocosnoten.
Maar ook voor de City Orphanage geldt hetzelfde, helaas zijn deze kinderen niet in staat om te werken, maar neemt niet weg dat ze toch erg bijzonder zijn en een moment van extra aandacht verdienen.
Deze speciale dag heeft me op een idee gebracht, zodat ik aan het einde van mijn vrijwilligersperiode nog een (hollands) steentje bij kan dragen aan deze projecten die een speciaal plekje in mijn hart hebben gekregen. En ik hoop dat ik via mijn site wat zieltjes kan winnen die me hierin mede willen ondersteunen;)
Hoe? Nou, zoals ik al aangaf maken ze bij Nhip Cau de meest leuke dingen van cocosnoten en een daarvan is: een (letter)sleutelhanger waarvan ik zo nog even een foto van op de site zal zetten. De kosten voor een sleutelhanger, hou je vast, 5000 dong oftewel € 0,20, voor ons een peuleschilletje, maar voor deze lieve mensen een wereld van verschil....
Dus mocht je een sleutelhager willen bestellen en deel willen nemen aan deze bijzondere actie wil ik jullie vragen een extra vrijblijvende donatie te doen, zodat ik los van de sleutelhangers nog wat extra steun kan aanbieden, op financieel gebied, of simpelweg door het kopen van extra speelgoed.
Voor de sleutelhangerbestelling kan je het beste een mailtje sturen naar mijn emailadres (met daarin welke letter je graag zou willen bestellen+aantallen):
Het bedrag van de sleutelhanger + extra donatie kan worden overgemaakt naar Rabo: en dan zal ik er keurig voor zorgen dat ik het op de juiste plek terecht komt!
Graag zou ik jullie willen vragen dit voor zat.1 mei te doen, zodat er nog voldoende ruimte is om de bestellingen te verwerken en evt. inkopen te doen ...want het is wel zo leuk als ik dit nog persoonlijk kan overhandigen...
Nou, niet alleen namens mij, maar ook namens Hai, Ngat, Dat en Toam en vele andere alvast hartelijk bedankt!!
Liefs,
Dees
Wereld vol contrasten....
Hallo lieve allemaal!
Eindelijk een paar vrije uurtjes, dus het is weer eens tijd voor een update vanuit Can Tho, mijn laatste verblijfplaats voordat ik weer richting Hollandse bodem vertrek. Het was een drukke, warme, maar vooral zeer bijzondere week! Als ik de verhalen van thuis mag geloven is het in Nederland nog niet echt een zomerweertje, al zou ik er nu toch wel wat voor over hebben om een paar graden richting jullie te sturen, want vanaf het moment dat ik in Can Tho ben aangekomen heb ik nog geen kledingstuk droog kunnen houden, zelfs niet voor een paar minuten.... het water loopt gewoon van mijn lijf en moet minimaal 3 liter water per dag drinken om mijn vochtbalans enigzins op peil te houden....
Maar goed, eerst nog maar eens een update van mijn laatste reisdagen door Vietnam. Na een heerlijk verblijf in het schilderachtige dorpje Hoi An is het weer tijd om mijn rugtasje (inmiddels rugtas;) in te pakken voor de nachtbus richting Nha Trang, een plaatsje aan de kust. Nadat ik om 05.00 in de ochtend gedropt wordt aan de kant van de weg kan ik gelukkig met 3 andere gestrande Duitse reizigers mee in een taxi naar een leuk hotel zodat ik nog even een paar uurtjes mijn ogen kan sluiten voordat ik Nha Trang ga ontdekken. Dit keer niet via de brommer, maar gewoon ouderwets met de benenwagen, al wordt dit me niet in dank afgenomen, ik zeg ga maar lekker een tukkie doen dan (zie foto's)! Na een vreemd ontbijt in een vreemd restaurant, met een nog vreemder toilet, oftewel happy room, ga ik de ' must see' attracties van dit plaatsje maar eens bekijken; Long Son pagode en the giant seated buddha, een mooie plek met een prachtige en zeker zeer grote buddha. Daarna via de Dam market door om een busticket te kopen voor de volgende dag, want naast heel veel party-activiteiten valt hier niet zo heel veel te beleven. Maar onderweg kom ik toch een andere mooie invulling tegen en tevens mijn grootste uitdaging ooit: Try Dive! Met een beetje knikkende knieën stap ik het kantoortje binnen en leg de duik vast voor de volgende dag, eens zal ik er toch aan moeten geloven en nu heb ik de ideale kans om het te doen, dus waarom niet! Een beetje gespannen ga ik de volgende dag met allemaal ervaren duikers de boot op en krijg een privé-intructor toegewezen die me eerst alle kneepjes van het vak leert, maar vooral de basis veiligheidstechnieken, niet geheel onbelangrijk....Daarna is het tijd voor het echte werk en mag ik mee onder water en krijg daar de meest fantastische wereld te zien, vol mooie gekleurd koraalrif, allerlei soorten en maten vissen (ja jullie lezen het goed, heb er gewoon tussen gezwommen...) en alsof dat al niet genoeg was mocht ik ook nog eens in de ogen kijken van een prachtige schildpad, mijn dag kon niet meer stuk, een geweldige ervaring en heb me geen moment onveilig of angstig gevoeld, maar misschien is dit wel te danken aan het mooie veilige duikerspak.....ik zeg: CHECK!
Na dit mooie avontuur is het toch weer tijd om door te gaan naar de volgende bestemming, Da Lat, een mooi maar moeilijk bereikbaar plaatsje in de bergen, vooral omdat de weg nog maar net was aangelegd, nou ja, zo goed als aangelegd....Hier ben ik 2 dagen verbleven en heb ik me dit keer toch maar laten overhalen om dit plaatsje achterop de brommer te verkennen. De tocht was een beetje toeristisch maar wel leuk om te doen. Op deze manier zie je toch wel heel veel en hebben we zoal een krekelkwekerij (en tevens proeverij;), zijdefabriek, waterval, tempels, champignonkwekerij, wat authentieke dorpjes bezocht.
Ook hier kan ik niet te lang verblijven want ik heb mijn contactpersoon Phuong inmiddels beloofd dat ik 2 april zal arriveren in het vrijwilligershuis, dus mijn spullen gepakt en door met de bus naar HCMC waar ik weer de leuke uitdaging krijg om vooral heel veel brommers te ontwijken, 6 miljoen om precies te zijn, maar ook een indrukwekkend uitstapje kan maken naar de Ci Chu tunnels (gangenstelsel onder de grond van ruim 248 km lang, in 3 lagen) en het oorlogsmuseum. Ook dit is een beetje toeristisch, maar in mijn ogen een onderdeel wat zeker niet mag ontbreken tijdens een bezoek aan Vietnam.
Uiteindelijk is het dan zover en de laatste fase van mijn ontdekkingsreis is aangebroken: het vrijwilligerswerk. Ik ben nu ruim een week aan de slag en ik moet zeggen het is een geweldige ervaring! We zitten met 7 vrijwilligers in een huis (toch nog een studententijd) en hebben ieder een eigen schema met verschillende projecten. Zo heb ik nu 4 projecten toegewezen gekregen:
1. Nhip Cau, Engelse les geven aan lichamelijk gehadicapten (groep van 4 personen, tussen de 20 en 32 jr), daarna nog even een half uurtje de medicijnenman helpen met kruiden hakken.
2.Bhu Tri Pagode, spelen en knuffelen met weeskinderen.
3. City Orphanage, 3 groepen (zwaar) geestelijk en lichamelijk gehandicapten kinderen, waar we mee mogen spelen en helpen eten geven (mijn favoriet tot nu toe!).
4. Hospital, helpen groentes snijden, Engelse les geven en helpen rijst uitdelen.
Het lijkt best veel, maar ben ook regelmatig vrij hoor, en het kan ook geen kwaad kan ik alvast langzaam aan het idee werken wennen....;)
Alle vrijwilligers hebben ook een soort van membership bij het Victoria hotel, waar we dan na een intensieve en warme dag gratis mogen zwemmen,internetten en douchen, heerlijk!! In eerste instantie voelde dit een beetje dubbel (lig ik hier te dobberen terwijl die kinderen er heel anders aan toe zijn) en vond ik het wel erg luxe allemaal, daarvoor ben ik hier niet gekomen.... Maar ik moet zeggen dat het gezien de temperatuur en de impact het wel heel erg fijn is om de boel zo nu en dan even van je af te spoelen....even relativeren!
Over het zwembad gesproken, ik denk dat ik nu maar eens lekker een duik ga nemen, want vandaag is mijn vrije dag, joehoe! Jullie zijn weer een beetje op de hoogte van alle activiteiten en ik ga nog een paar weken genieten van deze heerlijke werkzaamheden die me veel energie en voldoening opleveren en als dat al niet genoeg is, word ik ook nog eens regelmatig rijk beloond met een waardevolle glimlach! Wat wil je nog meer......
Liefs en een dikke kus!
Dees
Welkom in de wonderen wereld van Vietnam....
Xin chao, co khoe khong?
Nou ja, als ik het hier uitspreek kijken ze me een beetje vreemd aan, misschien nog maar eens aan mijn uitspraak gaan sleutelen.....
Hallo allemaal, hoe gaat het met jullie?
Na de eerste schok te boven te zijn gekomen moet ik nu wel bekennen dat ik mijn draai aardig gevonden heb in het zeer chaotische maar bijzondere Vietnam! De eerste indrukken van Hanoi waren terecht, het is gewoon een drukke & vieze stad met veel onvriendelijke mensen (op brommertjes!), die niet echt op enig contact van een Hollandse dame zitten te wachten of van honderden andere toeristen, het enige wat hun graag willen zien is wat er in je broekzak zit, nl. dat mooie tasje gevuld met dollarbiljetjes & dongetjes...(maar tja wat wil je anders, heb nog nooit in mijn hele leven zoveel nullen in mogen en moeten toetsen tijdens een pinsessie, want wil je enigzins wat geld op zak hebben moet je toch al aan de 2.000.000 dong denken en zelfs dan heb je nog maar 80 euries op zak).
Dus besloten om hier maar niet al te lang te verblijven en het avontuur op te gaan zoeken. Gelukkig had ik wel een heerlijk hotel met (gemeend) vriendelijk personeel en konden me allerlei leuke opties aanbieden om het noorden van Vietnam te gaan ontdekken. Dus de volgende ochtend al vroeg uit de veren om het mooiste gedeelte van Vietnam te gaan bewonderen; Halong Bay, een baai met een kustlijn van 120 km, ook wel een van de zeven wereldwonderen genoemd en staat nu op de Monumentenlijst van Unesco. En zeker niet ontrecht, want deze baai is erg bijzonder en door het mistige weer ook een beetje mysterieus....Ze hadden me verteld dat er maar 20 personen op de boot mee zouden gaan, alleen waren ze vergeten te vertellen dat er zo'n 500 boten in de haven liggen.....maar goed, gelukkig eenmaal op het water viel de drukte reuze mee en kon ik, naast een opfriscursus engels & spaans, samen met mijn Colombiaanse reisgenoot genieten van de prachtige omgeving, drijvende dorpjes, limestone grotten, een kayakuitstapje en een overheerlijk Vietnamees buffet met boerende tafelgenoten.
De tweede dag staat er ook weer wat op het programma, nl. de PerfumePagode, een mooie tempel die na een uurtje rijden, uurtje roeien en een uurtje wandelen langs allerlei 'etenswaar' (lees gebraden hond...) en veel te harde 'muziek' (lees schreeuwende mensen) te bereiken is. Helaas is deze route niet alleen erg toeristisch, maar schijnt er ook nog een soort van festival te zijn waardoor er ook heel veel ( en lees héél véél) locale mensen op af komen. Een mooie attractie om gezien te hebben, blijft een check, maar voor de volgende keer, geef mijn portie maar aan (een levende) fikkie!!
En om Hanoi te vermijden ook maar voor de volgende dagen wat vermaak uitgekozen, een trektocht door Sapa waar de kleurijke bergbevolking van Vietnam leeft en woont. We gaan met de nachtrein heen, op zich al een hele bijzondere ervaring, want de klasse die op het ticket vermeld staat is in werkelijkheid iets anders en zit in een soort van rokerscoupe tussen 3 chinezen. Maar gelukkig heb ik nog last van wat slaaptekort dus krijg ik van deze reis niet zo heel veel mee.... Eemaal aangekomen worden we eerst met een minibus door de bergen greden voordat we aankomen bij ons hotel waar we ons op gaan maken voor de 1e bergtocht richting Cat Cat village. Merk wel dat ik door al dat wandelen in Nieuw Zeeland dit niet onder te categorie trek-&bergtocht kan hangen, maar desalniettemin is het een mooie tocht door de bergen, langs een waterval, rijstvelden en de dorpjes onder begeleiding van de plaatselijke bewoners die onderweg mooie creaties maken van bladeren, in de hoop dat je nog wat leuks koopt....;) Na een heerlijke nachtrust staat er een 2e wandeling op het menu, dit keer komen we wederom onder begeleiding langs YLinhho Lao Chai & Ta Van village en mogen we als toetje homemade green thee gaan drinken bij onze gastvrije gids zodat we de huizen ook van binnen kunnen bewonderen. Na een kleine opfrisbeurt is het weer tijd om in de trein te duiken en terug te gaan naar Hanoi. En dit keer heb ik wat meer geluk met de coupe qua uiterlijk, alleen zou het prettiger geweest zijn als mijn zeer luide, snurkende buurvrouw een andere coupe toegewezen had gekregen....Maar goed, eenmaal aangekomen Hanoi rond een uurtje of 5 in de morgen, kan ik samen met een engelse reisgenoot genieten van de straatactiviteiten, want zelfs op dit tijdstip is de hele straat al druk bezet met zwaaiende, joggende en vooral niet te vergeten roggelende Vietnameesjes.... ik zeg: tijd voor koffie en een douche!
Klaar om voorgoed afscheid te nemen van Hanoi en neem vanuit hier de slaapbus naar Hue. Een leuk en gemoedelijk plaatsje richting het zuiden en hier ga ik de eerste dag met een gezellige hollandse jongen op pad. We besluiten ons te wagen aan het grootste avontuur, achterop het meest gebruikte voertuig van Vietnam, de brommer! We treffen een leuke gids, Thing, een spirituele man die voor monik aan het leren is en die ons de mooiste plekjes en tempels van de omgeving laat zien en zelfs zijn eigen bijzondere meditatieplek, waar normaal gesproken geen enkele toerist een voet binnen mag zetten, heel speciaal!! Helaas de dag erna is wat minder actief omdat ik de hele nacht in de happyroom (alias WC) heb mogen doorbrengen vanwege een algehele reiniging en ben ik dus die dag erop zo slap als een vaatdoek en denk maar aan een ding: mijn bedje...
Een dagje bedje doet gelukkig wonderen en de volgende dag is het weer tijd om naar Hoi An door te reizen en ook al zijn de letters bijna hetzelfde, het plaatsje is een wereld van verschil. Het is een heel mooi, kleurrijk, vriendelijk en schilderachtig dorpje waar alle straten versierd zijn met veel groen en lampionnen, weer eens wat anders dan 6 miljoen brommertjes... Hier begin ik met een stadswandeling en laat ik me een paar mooie kledingstukken aanpraten, nou ja aanmeten. Dus deze op maat gemaakte pronkstukken heb ik zojuist na mijn uitstapje naar My Son (de overblijfselen van de Cham cultuur) even opgehaald en ik moet zeggen dat ik er weer een mooi doel bij heb gekregen voor dit jaar en dat is op gewicht blijven......;)
Zoals jullie wel kunnen lezen zit ik ook hier niet stil en is er weer van alles te beleven. Helaas nog een weekje te gaan voordat ik ga beginnen aan mijn vrijwilligerswerk, maar ook hier begin ik enorm naar uit te kijken. Voor nu is het weer tijd voor een Vietnameese specialiteit en wens ik jullie een fijne dag!!
Liefs en een dikke kus!
Dees
xxx
Van spelende dolfijnen naar toeterende, spugende wegpiraten....
Xin chao, oftewel hello lieve allemaal!
Zo daar zijn we dan eindelijk, na een dag van veel wachten, vliegen en heel veel geduld ben ik toch aangekomen op mijn nieuwe bestemming voor de komende 2 maanden , Vietnam! Nee, hier kom je niet zomaar binnen, eerst een paar dringende vragen en wijze lessen gekregen over mijn doopnaam en roepnaam, Maria en Desiree, nee dan kan dus zomaar niet.... Maar goed, uiteindelijk hebben ze toch maar de moed opgegeven om mij hiervan te overtuigen, of was het misschien andersom, dus me toch door laten lopen naar de volgende afdeling; visa. Hier word ik ook uiterst vriendelijk ontvangen en krijg hier uiteindelijk het fel begeerde papiertje mee, ik zeg muchas gracias!
Maar goed, eerst maar even vertellen over onze laatste fantastische week in Nieuw Zeeland! Als afsluiter hebben we nl. een mooie cruise op het programma gezet met een catamaran, door de Bay of Islands en alsof dat al niet mooi genoeg was mochten we ook nog zwemmen met de enige echte Bottle Nose Dolfijnen, helemaal geweldig! We hadden ook niet zomaar een dag uitgekozen, maar eentje met strak blauwe lucht en 25 graden....eemaal op de boot werden de dolfijnen al snel gespot en dus we mochten onze snorkel outfit aan trekken en met een lokroep richting de dolfijnen zwemmen en wat ik nooit had verwacht gebeurde echt, ze wilde met ons spelen:) Joehoe! Het is bijna niet te geloven maar we wisten gewoon niet waar we moesten kijken, onder ons, boven ons, overal spelende en duikene dolfijnen, een grote punica oase! Eentje duikte zelfs tussen ons Suskes door, we hadden nog zo gezegd, geen bommetjes! Wauw, een ervaring om nooit meer te vergeten, wat een heerlijke dag, tis een dag dat alles mag!
De volgende dag is het weer tijd om door te reizen naar de op een na laatste bestemming van het noorder eiland en dit is het plaatsje Tukukaka. Onderweg stoppen eerst nog even b?j Mangonui Beach (mermaid pools), wat zeker de moeite waard was, een prachtige kleine baai, zoals ik ze eigenlijk in Fiji had verwacht, met rotsen, een wit zandstrand en een turquoise kleurige zee....zucht...... De volgende dag gaan Els en Marcel een dagje duiken bij the poor knights, wat helaas een beetje tegen was gevallen, het weer zat ook niet helemaal mee, mischien dat de meeste vissen daarom hadden besloten binnen te blijven...Voor mij was het een interessant dagje op de camping, waar ik me uiterst goed vermaakt heb tussen de schoolkamp kinderen, ontploffende wamachines, beetje vreemde visserslui, vallende flessen wijn en een met het juiste been uit bed gestapte camping eigenaar......ik zeg door naar Auckland, waar we onze laatste 2 daagjes samen gaan doobrengen......en deze kostbare tijd vullen we natuurlijk niet zomaar in, maar gaan we goed besteden! Als eerste gaan we sfeer en heel veel lekkernijen proeven op het Pasifika festival. Op dit festival worden de diverse culturen gevierd van de pacific eilanden zoals: Samoa, Tonga, Cook Islands, Fiji, Niue, Tahiti, Tokelau, Tuvalu, Kiribati and the Tangata Whenua (New Zealand Maori). Hier kijken we onze ogen uit en zelfs Els en Marcel begrijpen nu m?jn gevoel zoals ik deze in Fiji heb ervaren, deze mensen zijn alles behalve slank & knap zoals ze in de meeste reclame brochures staan afgedrukt, beetje verwarrend..... En om onze spiertjes weer even los te maken gaan we 's avonds swingen in de Boogie Wonderland disco en sluiten we de laatste dag af met een Jazz middag in het park en de 3D film Alice in Wonderland.
Maar dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen.....slik, dit valt niet mee.........we hebben echt 2 heerlijke maanden met z'n 3tjes in Nieuw Zeeland gehad en heel veel mooie dingen gezien, nieuwe uitdagingen aan gegaan, veel ondernomen en vooral ook heel veel plezier gemaakt! Suske en Mars, bedankt voor deze supertijd!
Maar goed, nu dus aan mijn nieuwe uitdagingsronde begonnen en dat betekent niet alleen om Vietnam te ontdekken, maar ook zonder kleerscheuren over te kunnen steken......Ik begrijp de verkeersregels misschien nog niet helemaal, maar oversteken bij een zebrapad, een groen stoplicht, nee, dat gaat hier niet op, gewoon een gaatje zoeken en rennen......Er r?jdt (en wandelt) hier ook van alles op de snelweg, niet alleen auto's, nee ook fietsers & scooters (heel veel!)en 1 vervoersmiddel per rijstrook gaat hier ook niet helemaal op, gewoon veel toeteren en ?oordrukken is de enige en tevens goude verkeersregel! Maar ik mag niet klagen, zit nu veilig in m?jn hotel, na een poging m?jn jetlag uit te stellen en met de benenwagen de stad te verkennen. Je zou zeggen dat dit de veiligste manier is, maar ook hier moet je opletten voor overstekende stoeptegels, rondvliegende speekselkwakjes & opdlingelige en slecht engels splekende velkopeltjes..... Misschien moet ik het morgen nog maar eens opnieuw gaan beoordelen, na een heerlijke nachtrust, misschien ben je na 28 uur reizen en weinig slapen niet helemaal objectief meer....
Ga in ieder geval zo nog even wat activiteiten voor de komende dagen uitzoeken dus komt goed!
Voor nu slaap lekker en tot later!
Veel liefs en een dikke kus,
Dees de Vietnamees;)
xxx
Dansen op de vulkaan!
Hallo lieve allemaal,
Allereerst wil ik jullie allemaal hartelijk bedanken voor mijn verjaardags fanmail, erg leuk!
En natuurlijk is deze dag ook niet zomaar voorbij gegaan en hebben we het met z'n 3tjes gevierd onder het genot van een hapje en drankje in Tongariro, mede als voorbereiding op de grote wandeltocht die de volgende dag op het programma staat.
Maar eerst de warming-up die we in Wanganui nog hebben gedaan, de Skyline Walk, dit bleek niet zomaar een warming-up te zijn, maar eindigde in een zware, pittige maar bijzonder mooie bergtocht van 18 km lang en vervolgens op onze laatste restjes energie door gereden naar Tongariro. Hier ons kamp opgeslagen en maar vroeg ons bedje ingerold om de volgende ochtend weer fris en fruitig aan mijn 34ste levensjaar te beginnen! Helaas zijn de weergoden wat minder gunstig gestemd, maar voor ons niet erg, want nu kunnen we lekker uitslapen, ontbijten en verder doen we deze dag niets anders dan relaxen en koffieleuten en ons voorbereiden op onze feestmaaltijd, zalmwraps, toetje van aardbeien & cremefraiche (specialiteit van Suske) en nog een toetje (het is tenslotte maar een keer feest;) van Baileys met koffie, slagroom en niet te vergeten heel veel chocolade...een mooie bodem voor de volgende dag.....
Helaas kan het feestje niet te lang duren, maar ach het is al bijna 3 maanden feest;), want de volgende ochtend staat ons wekkertje al vroeg te rammelen, 05.00u om precies te zijn, want om 05.40u staat de shuttle-bus al klaar om ons richting het startpunt te brengen van de Tongariro crossing. Heel bijzonder en mysterieus om deze tocht in het donker te beginnen en langzaam zien we de zon opkomen over het prachtige berg en lava landschap. De zwaarte van deze tocht viel uiteindelijk reuze mee, in ieder geval als je de 'gewone' route loopt, maar wij wilde er graag een extra uitdaging aan vast plakken, nl. de extra optie, het beklimmen van Mt.Ngauruhoe, een berg van 2291m (startpunt 1800m), dus nog een kleine 3 uur extra, waarvan ong. 2 uur bergje op, en ong. 1 uur bergje af...Marcel liep op kop en raakte al snel uit zicht en wij, Suskes, zette trouw de achtervolging in...het heeft ons heel wat nagels, bloed, zweetdruppels, afvragen waarom en heel veel geduld gekost, we gingen nl. letterlijk kruipend de berg op, maar uiteindelijk ging het ons maar om een ding, het maakt niet uit hoe en hoe lang we erover gaan doen, maar we zullen die top, de krater, halen!! En ja hoor, na 2 uur ploeteren, bikkelen en vloeken is het dan zover, de top is bereikt!! Jullie vragen je misschien nu ook af waarom, nou iedere keer als wij ons dat afvroegen keken we even om, en dan kreeg je een fantastisch uitzicht als beloning....dit maakte het kruipen meer dan de moeite waard moet ik zeggen!! En dan weer naar beneden, wederom weer een hele leuke uitdaging, het leekt op een soort van snowboarden, maar dan zonder board...krijg je een plaatje voor je? Maar ook hierin zijn we op een paar schrammen en een paar schoenen vol met stenen en gruis na verder ook weer in geslaagd. Door met de rest van deze geweldige tocht en lopen nog enkele uren door prachtig vulkaangebied langs blauwe meren en tot slot worden we nog verwend met heide en bossen, in een woord GE-WEL-DIG!!!! Het enige minpuntje was, dat we deze ervaring moesten delen met heel veel andere toeristen......Maar met een recordtijd op de klok van ruim 8 uur stappen we alle 3 ape-trots in ons shuttle-busje richting een heerlijke warme douche....
We hadden verwacht dat de volgende ochtend wel met wat spierpijn ons tentje uit zouden kruipen, maar we hebben inmiddels denk ik voldoende km in de kuiten, want het valt ons reuze mee en kunnen dus weer redelijk soepel door naar onze volgende bestemming Rotorua. Na een korte tussenstop bij Lake Taupo en de Huka watervallen hoeven we alleen maar onze neuzen te volgen, want die geven vanzelf aan wanneer je Rotorua nadert, deze herken je nl. vrij snel aan een rotte eierenlucht, van de geisers. Dus eerst maar stoppen bij de meest beroemde geiser de Pohutu Geyser en ook daar waren we niet de enige, maar goed, maar ff de toerist uit hangen en wachten totdat de geiser in actie komt. Gelukkig is het wachten meer dan de moeite waard en levert het meer dan 50 mooie kiekjes op...eerst maar weer ff uitzoeken...;)
Na een nachtje tussen de rotte eieren geslapen te hebben houden we het maar weer voor gezien en reizen snel weer verder richting de Coromandel.
En omdat het hier niet meevalt een leuke kiwi tegen het lijf te lopen besluiten we onderweg deze maar zelf op te gaan zoeken, en waar kun je dit beter doen dan in the world of kiwifruit! Een heerlijke toeristische rondleiding in een soort van kiwi-karretje zorgt ervoor dat we toch weer wat wijzer worden over het meest gezonde fruit van de wereld en we de enige echte kiwi's van dichtbij mogen bewonderen, check!! Daarna is het weer tijd voor de orde van de dag en gaan verder naar onze volgende plek, Hot Water Beach in de Coromandel. Om onze kuiten weer een beetje warm te maken is het de volgende dag weer tijd voor een korte wandeling langs het strand richting Cathedral Cove, een mooie bijzonder gevormde rots in de zee die zeker niet gemist mag worden. Even worden we afgeschrikt door een tsunami-alarm, maar gelukkig valt deze reuze mee, al sta je dan toch een beetje raar te kijken op het strand... In de middag is het tijd voor een paar uurtjes relaxen en terug te gaan naar onze de kindertijd. We gaan nl. naar de hot pools, en dit betekent een eigen kuil graven in het strand en deze te voorzien van stevige dijken....daar zijn wij Hollanders natuurlijk erg goed in! De vlaggen ontbreken nog net, maar we hebben heerlijk een paar uurtjes liggen weken in het warme water en meegezongen met onze enige echte; Walter Kroes, wat een heerlijke dag, tis een dag dat alles mag...!
Na deze heerlijke dag besluiten we weer verder te gaan naar het plaatsje Coromandel, maar deze heeft alleen erg veel vis- boten, hengels en campings in de aanbieding. Omdat we ons daar niet helemaal in thuis voelen besluiten we door te rijden naar het topje van de Coromandel, Cape Corville, waar we uiteindelijk belanden op een DOC camping, met andere woorden, niet te veel van verwachten, er is gras, gee douche en een soort van toilet-gat....maar vergeleken met alle andere viscampings is dit afgelegen plekje precies wat we zoeken. Vanuit deze plek begint ook onze volgende wandeling (kunnen jullie het nog bijhouden..?) de Coast Track, wederom een prachtige bergwandeling die we zeker niet hadden willen missen.
Omdat de lucht in Rotorua al erg genoeg was is het de volgende dag toch tijd om op zoek naar een camping met douche en komen we uiteindelijk uit bij het plaatsje Miranda, waar we het er eens goed van nemen, een luxe camping met hotpools (al stinken deze ook een beetje naar rotte eieren..) Maar goed, daarna Fredje weer op zijn staart trappen en richting Whangarei.....
Onderweg is het weer eens tijd voor een lunchstop en deze keer komen we uit bij Sheepworld in het plaatsje Warkworth, normaal een soort van kinderuitje, maar ook wij hebben ons hier meer dan prima vermaakt. We mochten naast het voeren van aalen, emoes, schaapjes, alpaca's en ezels ons ook nog bemoeien met het scheren van schapen en de fles geven aan een paar schattige lammetjes (voorlopig zijn wij in ieder geval weer even genezen van het eten van lamsvlees...), kortom een lunchstop die bij onz 3-tjes een brede glimlach op ons gezicht heeft getoverd!
In Whangarei hebben we het verder rustig aan gedaan, want onze planning liep door hevige windstoten hier enigszins in de soep, waardoor onze boot-& dolfijnentocht en evt.duikplannen (Els en Marcel gaan vrijdag zeker, ik denk er nog even over na...introductieduiken zijn hier nl. stevig aan de prijs, misschien toch maar in Vietnam inplannen...moet mijn grootste uitdaging toch een keer aan gaan;) verschoven moesten worden naar een paar dagen later.
Dus ons 'schema' maar een beetje omgegooid en na een paar korte uitstapjes en wandelingen in Whanagrei rijden we via Doubtless bay en Mangonui, waar we de beste, world famous, om je vingers er bij op te eten, fish & chips hebben gegeten, door naar Kerikeri waar we nu een paar dagen zullen vertoeven voordat we weer via Whangarei terug gaan richting Auckland, waar we ons afscheidsfeestje zullen gaan voorbereiden...(snif) nog even niet aan denken....
Ik hoop dat ik zo ook nog wat foto's kan gaan downloaden.....ga m'n best doen!
Voor nu een hele fijne avond en waarschijnlijk tot in Vietnam zou ik zeggen!
Liefs,
Dees
xxx
Foto's....of toch niet?
Tja, zoals jullie waarschijnlijk al gemerkt hebben verlopen de foto's dit moment niet erg soepel, het is niet zo dat ik jullie deze mooie kiekjes wil onthouden, maar ondanks dat ik iedere keer braaf betaal voor mijn internet en met de beste bedoelingen alle mooie kiekjes probeer te downloaden, denkt mijn site er op dit moment iets anders over en blijft deze de ene foutmelding na de andere verkondigen...ik zeg grrrr! Heb al een mail naar de support gestuurd en ga het van de week nogmaals proberen, maar tot die tijd moet ik nog even om jullie geduld vragen....
Tevens wil ik jullie nog bedanken voor de extra fotruimte, maar gezien de technische problemen en gezien het feit dat ik inmiddels voldoende fotoruimte heb verzameld tot aan het einde van mijn reis, is deze extra sponsoring niet meer nodig, maar toch bedankt!
Liefs,
Dees
Laatste verhalen
Laatste reacties
Blijf op de hoogte!
Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.