En nu die hoefjes de lucht in.....

Hola lieve allemaal,

Tja, de klok tikt nu aardigdoor, niet alleen wat leeftijd betreft;), maar ook de nog door te brengen weekjes in Nieuw Zeeland. Want na het maken van een grove planning voor het noorder-eiland wordt wel duidelijk dat er heel wat meer te zien is dan in 3 weken haalbaar is...
Maar goed, we mogen nog steeds niet klagen en hebben een mooie route met alle haalbare highlights uitgestippeld, want ook hier is welgenoeg te doen en te beleven dus ook hier hoeven we ons niet te vervelen. Maar eerst nog de laatste dagen van ons verblijf op het zuider-eiland in kaart brengen.

Na ons speeluurtje in het water met de zeehonden zijn we doorgereden naar ons laatste zuider-eiland bestemming Picton. Hier zullen we de komende en laatste4 dagen gaan vertoeven voordat we de ferry nemen naar de andere kant. We beginnen de eerste dag daarom goed en starten met de mooiste tocht van de MarlboroughSounds, The Queen Charlotte Track, oftewel the top of the world route, wederom een mooie tocht van ruim 23 km door de bergen met een mooi uitzicht op de Queen Charlotte Sound. Helaas was het weer wat minder die dag, bewolkt met wat regen, voor de wandeling was dit geen probleem, alleen levert het wat minder dramatische kiekjes op...

We worden met de ferry gedropt op Torea Bay en worden geacht voor 16:15 bij Punga Cove aan te komen, want dan vertrekt de ferry weer naar ons startpunt Picton. Normaal is dit voor ons geen enkel probleem, echter deze tocht is toch iets zwaarder dan verwacht.... Allereerst wordt tijdens onze lunch 'de kaas van Els haar brood gegeten', ze liet nl. haar zakje kaas vallen in een gleuf en een soort van bergkip was er als de kippen bij en ging er met haar zakje vandoor....Daarnaast viel het lopen deze keer erg zwaar, misschien komt het door de kilometers die inmiddels in onze voetjes zitten of dat ik misschien toch een half schoenmaatje groter had mogen kopen (want mijn voetjes deden erg zeer en had last van blaren...) , nobody knows, maar eenmaal bij de finish waren we (vooral the Suskes) zo gaar als een klontje en konden we bijna geen stap meer zetten....Gelukkig wordt het een stukje gecompenseerd door een overheerlijk warm drankje met een muffin en oma's fritas (mooie combi trouwens).
Maar voorlopig ben ik even genezen geloof ik, of beter gezegd laat ik mijn voetjes maar eens even genezen.....

Dus de volgende dag laten we Fredje het zware werk dus maaropknappen en gaan we via de Queen Charlotte drive langs allerlei mooie plekjes en ook via deze route hebben we een prachtig uitzicht over de sound en gelukkig wat beter weer zodat er weer wat dramatische kiekjes geschoten kunnen worden:). Uiteindelijk komen we aan in Havelock waar we een beetje rondlopen, echter isdeze stad, nou ja dit dorpje, niet zo heel groot en spannend, dus daar zijn we zo mee klaar en besluiten om maar een potje te gaan poolbiljarten voordat we aan kunnen schuiven in het beroemste mossel restaurant van deze plaats, the mossel pot! Tja het lange wachten en wat aanbevelingen schept natuurlijk wel een verwachtingspatroon en deze vallen meestal niet echt positief voor ons uit...dus jullie raden het al, de mosselen waren oke, maar niet echt om over naar huis te schrijven....volgende keer gaan we ze maar zelf klaar maken a la Jamie op de camping!

De laatste dag besluiten we een beetje te relaxen en rustig uit te lopen (Els en Marcel toch weer de berg, bikkel, route en ik maar via de vlakke, sissie, route), naar Shelly beach, beetje rondhangen in het park en het centrum van Picton en vervolgens tijd om etenswaar in te slaan voor onze camping-BBQ en om vroeg ons mandje in te duiken want om kwart voor 6 moeten we alweer uit te veren om de ferry BlueBridge naar Wellington te halen.

Een mooie 3 uur durende boottocht van Picton naar Wellington door de sound, waar we nogmaals getrakteerd worden op prachtige uitzichten, zonneschijn en als toetje een groep dansende dolfijnen. Eenmaal aangekomen in de grote stad, want zo kunnen wedeze wel noemen, het is nl. een stuk groter en vooral drukker dan we gewend zijn de afgelopen weken, gaan we de stad maar eens ontdekken door een wandeling te maken door de stad ende Botanic Gardens en onze buikjes te voorzien van wat lekker op terras;)

De volgende dag is een ander lichaamsonderdeel aan de beurt om al het werk te verrichten, nl. ons hoofd. Te Papa, het nationale museum van Nieuw Zeeland staat op ons programma, een must do, volgens de kiwi's. En inderdaad, ik had nooit verwacht dat ik me zo lang in een museum kon vermaken, maar het is echt een heel mooi, interactiefmaar vooral leerzaam museum over de geschiedenis en ontwikkeling van Nieuw Zeeland en zijn bewoners. Moe (vooral gaar) maar voldaan weer terug naar de camping om te genieten van een hapje en een drankje om vervolgens na een kort zelfbedienings aarbeipluk uitstapje (PYO; pick your own) en een molen bezoekje (even weer terug in Nederland...) weer door te gaan naar onze volgende bestemming, Wanganui.

Hier gaan we morgen weer onze voetjes opwarmen via de Atene Viewpoint Walk voordat we doorgaan naar onze grote nieuwe uitdaging: the Tongariro Crossing, want deze wandeling moet volgens vele bronnen erg mooi, maar ook erg vermoeiend zijn..... Maar we hebben van onze mosselen geleerd dat we beter maar niets moeten verwachten, dan valt het altijd mee, toch? Hoop ik dan..;)

Voor zover weer even een korte update vanuit de andere kant, ik wens jullie nog een fijne dag en tot snel!

Liefs en een dikke kus,
Dees

Het feest kan beginnen, en we gaan nog niet naar huis....

Hallo lieve Oeteldonkers en alaaf de rest van de feestbende!

Hoe gaat het met jullie, weer een beetje boven water van al dat hossen en dweilen door de straten?

Hier gaat alles nog steeds meer dan prima en we hoeven nog niet naar huis want we vervelen ons nog lang niet, maar daar maken jullie je vast geen zorgen over;)

Het klim en klouterwerk van onze Alex Knob tocht voel ik de volgende ochtendnog aardig in de benen, dus het tijd om een relaxdagje in te plannen.
En dat kan gelukkig ook want we gaan op weg naar Hokitika, een klein plaatsje aan de westkust.
Hier even lekker niets doen dan en beetje internetten en naar het strand gelopen voor een uitwaaimiddag, terwijl Suske en Marcel niet klein te krijgen zijn en de benen nog even willen strekken tijdens een mooie wandeltocht in Hokitika Gorge.
's avonds nog even terug naar het strand met z'n allen, want mooie zonsondergangskiekjes willen we toch niet missen!

Na een wat rare nachtrust tussen de brandende kolen en blaffende honden is het weer tijd om onze spullen te pakken de door te reizen naar Arthur's pass.
Eenmaal aangekomen bij het informatiecentrum worden we toch een beetje bang gemaakt voor de wandeling die we op het oog hadden en onze drang om onze Sjapkes op te zetten in de vrije natuur wordt ineens ook iets minder nadat we te horen hebben gekregen dat deze manier van kamperen ernstig verstoord kan worden door een paar kleine monstertjes, Kea's genaamd, die liever niet via de gebruikelijke ingang je tent binnen gaan, maar daar een vele makkelijkere oplossing voor hebben bedacht, nl. gewoon je tent slopen.....en daar worden Sjapkes niet vrolijk van;)
We zijn inmiddels best wel wat pittige wandelingen gewend, maar onder het mom van het moet wel leuk blijven en gezien het feit dat we graag nog een paar weken willen genieten van elkaar en onze Sjapkes besluiten we om een iets minder heftige tocht te doen, The Bealy Spur Track, naar de Glacier, om vervolgens door te rijden naar onze volgende bestemming Punakaki.

We zijn niet de enige die dag op de camping, want los van een aantal andere toeristen hebben ook nog eens honderden Sandflies bedacht dat dit een mooie plek was om hun kamp op te slaan....
Maar goed we laten ons niet kennen en gelukkig is er bij de Pancake-rocks bijna geen vlieg te bekennen, dus een mooie gelegenheid om lekker rond te wandelen en wederom leuke kiekjes te schieten bij zonsondergang. Tenminste dat is een optie, je kunt ook gewoon gek gaan doen (en dat doen we natuurlijk graag) en dat levert ook verrassende kiekjes op....
De volgende ochtend worden we zodra we onze tenten hebben open geritst aangevallen door een leger van die irritante kleine monsters...ik zeg meppen & rennen.....Jullie begrijpen wel dat we een recordtijd hebben neergezet m.b.t. tent inpakken en wegwezen.....op naar Murchison!

Onderweg nog een tussenstop gemaakt bij de langste (en wiebeligste) swingbridge van Nieuw Zeeland, the Buller Gorge! Of ze ons gevolgd hebben of dat er gewoon te veel van aanwezig zijn, we weten het niet, maar helaas ook hier weer een hoop bijtgrage vrienden......dus maar binnen eten en een beetje lezen. De volgende ochtend onze tentinpaktijd alweer ruimschoots verbroken en gaan Els en Marcel raften en ik blijf een beetje rommelen en ga me voorbereiden op de volgende uitdaging, survival in het Abel Tasmanpark, waar we de komende 3 dagen zullen verblijven.

De eerste dag begint voor ons als echte berggeiten erg makkelijk en worden per watertaxi afgezet in het noorderlijke gedeelte van het Abel Tasmanpark, Toraranui, waar we vervolgens beginnen aan onze eerste afdaling richting onze campeerplek, Onetahuti Bay.
Onderweg komen we door prachtige bossen, baaien, duinen en worden zelfs een stukje verwend met wadlopen en een overheerlijk bakje cappuccino....
Tja, zo denk je rond te wandelen midden in the middle of helemaal niks, struikel je ineens over een cafe dus maar even onze ogen dichtgeknepen en genoten van een heerlijk bakkie om vervolgens weer over te gaan op ons rantsoen, noedels en instant pasta.....

Na ons kamp te hebben opgelagen, onze overheerlijke maaltijd in de regen naar binnen te hebben gewerkt en een heerlijke nachtrust te hebben gehad op een matras, zei ik matras, nee die had ik geloof ik niet, beter gezegd; een soort van matras....was het tijd om verder te gaan met dag 2.
Een beetje gebroken, maar wordt vanzelf wel weer warm, want vandaag gaan we met de kajak verder op pad onderweg naar onze volgende slaapplaats Anchorage!
Een leuke tocht langs de mooie Abel Tasman baaien en onderweg worden we nog getrakteerd op wat zeehonden, een pijlstaartrog en enkele zeesterren.

De laatste dag, (nu Marcel gebroken, want die was de gelukkige die een nachtje mocht doorbrengen op 'het matras') de finale dag lopen we (helaas in de regen) naar onze eindbestemming, Marahau waar we kunnen we onder het genot van een drankje weer trots kunnen zeggen; check! En omdat we nog maar een paar dagen op het zuider-eiland gaan doorbrengen willen we geen tijd verliezen, dus Nelson here we come!

We gaan de stad met de benenwagen verkennen en belanden in het Founderspark waar we na onze dolle 5 minuten genieten van ons welverdiende koude biertje en wijntje,Indiaanse maaltijd en swingavond in de kroeg...

En dan is het Valentijnsdag, een dag om niet te vergeten, en een echte heer als Marcel vergeet deze dus ook niet en heeft een erg mooi cadeautje voor ons gekocht, een mooie Maori-hanger voor Suske en voor mij hebben ze er samen een gekocht, mede voor mijn verjaardag, erg lief! De rest van de dag besteden we aan een romantische strandwandeling voor 3 personen en een middagje art-food-drink festival (Little day out),een soort van parkpop maar dan anders......

De volgende ochtend gaan we ons jaarlijks carnavalsuitje wat we nu mislopen goedmaken maken d.m.v. een wine-tour by bike! Je kunt het vergelijken met een kroegentocht, maar dan fietsend door de wijnvelden van de Marlboroughstreek en op z'n tijd stoppen voor een paar slokjes wijn.....meer heeft een mens niet nodig, toch? Nadat wezijn bijgekomenvan deze heerlijke wijnsoorten rijden we weer door naar Kaikoura waar een nieuw avontuur op ons staat te wachten, sealswimming!
Een beetje koud water, maar een geweldige ervaring om tussen deze bijzondere dieren te snorkelen, ze dansen en spelen in het water en dat alles op een paar centimeter afstand.....zucht....
in een woord: super! En omdat we na dit avontuur nog geen genoeg van ze hadden en onze zeebenen even wilde strekken nog de Kaikoura Peninsula wandeling gemaakt zodat we ons dagje weer moe maar zeer voldaan kunnen afsluiten!

Dus niets teveel gezegd, we vermaken ons hier prima!

Voor nu wens ik jullie nog een hele fijne avond toe en geniet nog van de laatste feestuurtjes!

Veel liefs en een dikke kus, ook namens Els en Marcel!
Dees

In de wolken....

Hallo lieve allemaal!

Hoe gaat het met jullie, alle voorbereidingen m.b.t de carnaval in volle gang?

Hier alles nog steeds prima en hebben we de afgelopen weken heerlijk weer gehad, veel ondernomen en leek het me wel weer eens tijd om jullie op de hoogte te brengen van al onze intensievebergtochten en spannende activiteiten.

Het paardrijden, of beter gezegd de dag erna, de spierijn.... we zijn tot de conclusie gekomen dat een dagje van 8 uur bergje op en bergje af niet zoveel spierpijn oplevertals 2 uurtjes hobbelen op een paard....tjonge, de volgende ochtend met pijn en moeite uit onze Sjapkes gestapt en ook iedere beweging die dag was er een teveel;) Dus vandaag maar geen autoloze dag en doorgereden naar Te Anau, een mooi plaatsje vlakbij Milford Sound waar we een cruise willen gaan doen en ik op zoek ga naar een verloren geheugenkaart.....(3 jaar geleden nl. hier een volle kaart verloren....) Helaas, deze niet terug kunnen vinden, maar wel in de gelegenheid om mooie nieuwe kiekjes te schieten! We hebben een heerlijke camping gevonden net iets buiten het centrum en na een bezoek aan het toilet kan ons verblijf helemaal niet meer stuk, deze beschikt nl. over zoveel luxe dat we het liefst onze Sjapkes hier opzetten. Bij binnenkomst begon er nl. muziek te spelen en sprongen de lampen automatisch aan, hing er bij iedere wastafel een fohn....zucht, waar eens mens al niet gelukkig van kan worden tijdens het camperen....

De volgende ochtend dus strak gestijld op weg naar Milford Sound, een bijzonder plek in het Fiordland NP, om een cruisetocht te doen vonden we. De weg ernaar toe is al erg mooi en heeft leuke tussenstops, zoals Mirror Lake en The Chasm. De cruise was erg indrukwekkend en heeft een leuk gespek met een Franse, in Amerika wonende, Paco ;)en weer heel veel mooie kiekjes opgeleverd!

De volgende dag is het weer tijd om de benen te strekken en hebben we besloten de Kepler track te gaan lopen, en dat is niet zomaar een track, deze is 28km lang en niet helemaal wat ik gehoopt had, nl. de eerste 3 uur alleen maar bergje op...na veelzweetdruppels en bijna in tranen toch vol trots de top gehaald en worden we beloond met een prachtig uitzicht van de luxemore hut.

Na een heerlijke nachtrust op ons luchtbedje is het weer tijd om verder te gaan richting Queenstown, the place to be op gebied van adventure! Om rustig op gang te komen ga ik eerst een bakje cappuccino drinken terwijl Els en marcel in de jetboat stappen om vervolgens de door te gaan naar ons gezamelijk avontuur: Hang Gliding! Een voor een worden we gereed gemaakt voor onze sprong in het diepe, nl. de Coronet Peak van maar liefst 1100 meter hoog.... Het is even slikken, maar uiteindelijk heb je geen andere keuze dan gewoon mee rennen en het volste vertrouwen te hebben in je delta-piloot....Ik kan bijna niet omschrijven wat er om dat moment in me en ons omging, maar het was vooral heel erg spannend en op en beetje luchtziekte na zijn we alle 3 toch erg blij dat we de uitdaging zijn aangegaan, maar of we het ooit nog eens zullen doen....

Om onze trillende benen maar weer vast op de grond te krijgen leek het ons geen verkeerd idee om de volgende dag maar weer eens de wandelschoenen aan te trekken en voor de Queenstown Hill Walking track te gaan. Een mooie, bijzonder tocht met een prachtig uitzicht over de stad. En na een heerlijke mossel-borrel avond is het weer tijd om door te gaan naar Wanaka waar we best even moeite hebben om een mooie camping uit te zoeken, helaas hier geen sappig gras voor onze Sjapkes te bekennen en kiezen we uiteindelijk maar voor de minst droge plek die in heel Wanaka te vinden is.....maar wel prachtig gelegenaan het (iets tekoude) meer. En om onzebenen strak en warm te houden hier ook een mooie wandeling op het programma: Rob Roy Peak. De weg is al een avontuur op zich,vooral voor onze Fred metveel gravel en veel fordjes (soort overstekende waterpartijtjes). Na ongeveer 2 uur wandelplezier komen we uit op een van de tot nu toe mooiste plekjes van Nieuw Zeeland, een echte ansichtkaart om te zien, met veel bloemen, bos, bergen,water, sneeuw en niet te vergeten een strak blauwe lucht. Daar worden niet alleen wij, maar ook onze camera's erg vrolijk va;). Op de terugweg nog wat leuke tips gekregen van 2 liftende kiwi's en daarna rustig onze voetjes bij laten komen in eenklein intiembioscoopje waar we de film Zombieland hebben bekeken vanuit onze luie stoel.

De volgende ochtend maar weer vroeg uit de veren, want het volgende plaatsje staat alweer op ons te wachten en gaan op weg naar Franz Josef. Om de rit een beetje te onderbreken zijn er ook hier weer voldoende tussenstops en gaan we even naar de Blue Pools, nou ja, we houden het maar op Blue Pool, de Thunder Creek waterval en na een korte stop en wandeling bijFox Glacier komen we aan op onze plaats van bestemming. Om het verhaal niet te saai te maken hebben we hier ook een wandeling uitgezocht, we zijn tenslotte aan het trainen voor een meerdaagse wandeling, en komen we uit op de Alex Knob track, een wandeling van 8 uur, nou ja, echt wandelen is dit niet mee te noemen, eerder klim en klouterwerk. Maar ook hier weer het doel bereikt, Alex Knob & Louise Peak zijn gehaald en zijn we met onze hoofden in de wolken beland.....misschien de volgende keer een wat minder bewolkte dag uitkiezen voor dit soort bergtochten...;)?Na een koud biertje voor mijn maatjes, een cappuccino voor Deesje (heeft een beetje last van 'de man met de hamer effect' na zo'n bergtocht...) en wat shoppen is het tijd voor onze overheerlijke en welverdiende avondmaaltijd: pannekoeken met banaan en chocopasta & rode wijn!

Vandaag zijn we aangekomen in Hokitika, een klein plaatsje aan de westkust, waar Els en Marcel nog even de benen zijn gaan strekken en ik even een dagje heb uitgekozen om te relaxen, internetten en wat te lezen. Want morgen staat Arthur's pass weer voor de deur en kan ik nog genoeg genieten van mijn wandelavonturen....

Voor degene die gaan carnavallen, heel erg veel plezier, en niet te gek war en voor nu een heel fijn weekend!

Liefs,
Dees

Van wintertenen naar rode wangetjes....

Haidiho lieve allemaal,

Hier ben ik dan weer vanuit het adembenemende maar beetje koude Nieuw Zeeland. ' Helaas ' zijn we de gelukkige die moeten constateren dat het weer hier nu wat minder is dan normaal in deze tijd...maar dat mag de pret niet drukken, de bikini en de hempjes gaan onderin de rugtas en het thermo-ondergoed en de fleece-kleding komen nute voorschijn, hebben we deze ook niet voor niks meegnomen, toch? En een voordeel nu smaakt de wijn, beter gezegd de gluhwein;), ook een stukje beter en hebben we er zelfs geen koelelementen meer voor nodig;)

Wezijn inmiddels ook helemaal gewend geraakt aan het camperen en hebbenzelfs binnen een half uur onze Sjappies onder controle en makenineen mum van tijd de meest overheerlijke gerechten op ons kooktoestelletje waar onze Jamie jaloers op zou zijn.

Wat hebben we de afgelopen dagen allemaal gedaan....zoals jullie weten hebben we eerst proefgedraaid op een camping in de buurt van de bewoonde wereld, mochten we dan nog opiets misgrijpen kunnen we het nog op een betaalbare manier inslaan. Nog even naar de film Avatar geweest, een geweldige 3D film en daarna door naar Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland, via diverse mooie meren zoals Lake Tekapo. Bij Mount Cook hebben we een heerlijke camping midden in de bossen en vanuit hier een prachtige wandeling gemaakt door Hooker Valley. Gelukkig waren deze dag de weergoden goed gezind zodat we zelfs de topje van de bergmochten bewonderen.

Na een paar dagen schone lucht snuivenis het weer tijd om de Sjapkes in te pakken en door te gaan naar Dunedin, onderweg eerst nog de nodige vitamines inslaan bijeen locale boer en te stoppen voor een paar mooie bijzondere ronde stenen die op het strand liggen, de Moeraki Boulders. Eenmaal aangekomen in Dunedin is het tijd voor verwennerij, het is tenslotte TGIF (thank god it's friday), met andere woorden tijd voor een wijntje en omonze verwennerij compleet te maken hebben we er een paar overheerlijke zalmmoten bij gekocht!

De volgende dag is het weer tijd voor een wandeling, bij Otago Peninsula, een prachtige wandeling door de bergen en de duinen en langs het strand. In het begin best wel even afzien omdathetkwik bleef hangen op een graadje of 9, maar uiteindelijk maakt de wandeling alles goed met prachtige kodak-momentjes, eeniets te luie zeehond op het strand en een paar prachtige rode wangen.....

Nog even slecht nieuwsberichtje watde kodakmomentjes betreft, deze zijn vanaf heden helaas niet meer mogelijk.....ook mijncamera was blijkbaar niet bestand tegen deze temperaturen en heeft het plotseling begeven...daar gaat mijn reisbudget, maar goed, heb toch maar een nieuwe aangeschaft want wil jullie zeker al deze mooie kiekjes nietonthouden, maar vanaf nu zijn het dus voortaan Panasonic-momentjes.....tis maar dat je het weet!

Nu zitten we in het Catlins gebied, waar we al veel dingen hebben ondernomen, zoals een bezoekje aan Surat Beach waar we een zeehondengevecht hebben gezien, mannen....De dag er na hebben we een Top prestatie neergezet en de Top Track wandeling gedaan van 26 km, bergje op, berge af (en dat zo nog een paar keer), door de bossen, langs de schapen en koeien, echt puur Nieuw Zeeland! Ik denk dat jullie me na deze reis niet meer terug kennen, nou ja mijn kuiten dan, want deze wandeling duurde maar liefs 8, 5 uur.... ik zeg dat moet gevierd worden met een Pilske, mooie beloning toch!

Vandaag weer een nieuwe uitdaging en overwinning aangegaan, paardrijden! Onze paarden stonden alte popelen om metons op padte gaan, en Debbie was mijn gelukkige(en dan moet het toch goed komen, toch Debster!).Het begin was best wel spannend, tja zit je daar en je hebt toch het gevoel dat je niet al te veel in te brengen hebt, maar eenmaal hobbelend in de bergen ging het toch best aardig en uiteindelijk de rit ook zonder kleerscheuren kunnen afsluiten. Ben alleen benieuwd of ik morgen nog mijn tentje uitgerold kom....

Voor zover weer alleontwikkelingen vanuit de andere kant van de wereldbol.

Ik wens jullie allemaal nog een fijne dag en voor ons is het nu tijd om ons tentje in te duiken!

Liefs xxx

Dees

Back to basic!

Bula lieve allemaal!

Hoe gaat het met jullie, allemaal weer fris en fruitig het nieuwe jaar ingestapt?

Hier gaat alles prima, inmiddels aangeschoven bij m'n Suske en Marcel en we zitten nu in een klein plaatsje vlakbij Christchurch in onze campingsmoking bij onze nieuwe aanwinsten, Fred, grote & kleine Sjapke (uitleg volgt...)

Maar eerst weer even een update vanaf het begin...best een raar idee trouwens dat ik nu in 10 dagen tijd al 3 verschillende wereldplekken heb mogen bewonderen....De vlucht naar L.A. was best een spannende onderneming, niet alleen omdat ik er vanaf nu even alleen voor stond, maar ook omdat ik in Houston maar 1 uur overstaptijd op de klok had staan, dus een mooie uitdaging in het vooruitzicht;)! Maar na een paar keer knipperen met mijn blauwe ogen bij de douane en een kort sprintje richting de gate, uiteindelijk toch op het nippertje weer met beide benen in het juiste vliegtuig beland.

Eenmaal in L.A. aangekomen is het tijd om direct mijn stapelbedje in te duiken zodat ik de volgende ochtend fris de wondere wereld van Hollywood kan gaan ontdekken. Dus na een stapel Deesmade pancakes gaan de wandelschoenen weer aan en op naar de Walk of Fame. Eenmaal halverwege word ik dan ondanks mijn goede voornemens toch gestrikt om rondritje te maken door Hollywood en Berverly Hills, maar vooruit, ik ben er maar voor 2 dagen en wie wat wil zien moet er wat voor over hebben....
Dus in een busje met nog wat andere toeristen gepropt om vervolgens in een sneltreinvaart langs het Hollywood-sign, de beroemde huizen in Beverly Hills en de dure Rodeo dv winkelstraat te scheuren, maar ach, het is en blijft een checkmoment! Maar voor mij voldoende reden om vanaf hier weer zelf de touwtjes in handen te nemen en een metrokaart aan te schaffen voor de rest van de dag, zodat ik in alle vrijheid kan gaan en staan waar ik zelf wil. Dus op naar Universal Studio's waar ik tevens een mooie City wandeling heb gemaakt en de rest van de dag heb doorgebracht met m'n snoetje in het zonnetje. En omdat dit me erg goed bevallen was, de volgende dag maar mijn uiterste best gedaan om alle tour-verkopende haaien te ontwijken en direct, zonder op of om te kijken, naar het station te gaan om vanuit daar maar weer de metro te nemen naar het Griffith park (Observatory builing) waar ik in een klap heel L.A. heb mogen bewonderen.

Na 2 heerlijke dagen was het helaas weer tijd om afscheid te nemen van deze mooie, bruisende plek en door te gaan naar Fiji, wat op zich natuurlijk geen straf is;) Dus na 11 uurtjes in spanning opgevouwen te hebben gezeten, is het dan zover, Fiji is in beeld. Wauw, eenmaal aangekomen op de luchthaven krijg ik een warm welkom van 2 Fiji-tijgers in gebloemde blousjes met gitaren! Bula! In de taxi gesprongen en op naar mijn verblijf, niet realiserende dat het 5 uur 's ochtends was en misschien nog niemand aanwezig zou zijn........dus daar sta je dan, alleen in het donker in de middle of helemaal niks te wachten tot de zon opkomt en iemand de deuren open maakt.....Gelukkig is het een prachtige plek midden in de bergen waar je niets anders hoort dan alleen maar dierengeluiden en wordt mijn paar uurtjes wachten wel beloond met een mooie sunrise en de mooiste kamer, op de top van de berg met een prachtig uitzicht. En daar zit je dan op zo'n droom locatie waar vele zwaar jaloers op zullen zijn en toch gaat er een mix van gevoelens door me heen. Aan de ene kant voelt het bijzonder en ben ik blij, maar aan de andere kant voel ik me ook een beetje verloren en zoekende, misschien omdat het toch wel vooral een plekje is voor verliefde stelletjes.... Tja en sinds ik tegenwoordig niet meer met Renate lepeltje-lepeltje onder een muggennet lig, voelt dat nu toch wel ff anders....Maar goed, gelukkig heb ik snel een lotgenoot gevonden die hier ook alleen gestrand is en we besluiten om samen een taxi af te huren en Fiji rond te trekken en zien we de Sri Viva Subramaniya Swami Temple (mooi woord voor galgje;), de prachtige stranden van Natadola beach en Coral Coast, slechts een gedeelte van de zeer overhitte Sand Dunes (moesten vroegtijdig retour ivm verbrande voeten) en Sigatoka market, waar we onze ingredienten hebben ingeslagen voor ons dinner, pasta pesto met zo'n 4 knoflookjes.....nu zijn jullie vast erg blij dat ik op deze afstand zit....;) De volgende dag op pad met de hosteldame en de rest van de gasten en genoten van een ontspannende Fiji-massage, Japanse hapjes en de rest van de dag sjillen aan het zwembad. Daarna is het weer tijd voor een dagje actie en beginnen we met een wandeling naar de garden of the sleeping giant, waar we verwend worden met prachtige bloemen en een uitzicht over de bergen. Daarna mijn stoute schoenen aangetrokken en in mijn uppie in de bus gestapt op weg naar een echt Fiji-dorpje. Dat was een heel bijzonder maar vooral spannend avontuur en ik was stiekem toch wel erg blij was dat ik na een paar uurtjes bordspel spelen met de locale bevolking in mijn ooghoeken weer een soort van bus zag verschijnen...voelde me er zelfs in mijn afritsbroek(!) redelijk over-dressed....

De volgende ochtend werd ik met een glimlach wakker, niet alleen door het prachtige uitzicht maar ook dat ik vandaag weer in de armen kan springen van mijn Suske en Marcel, waar ik de afgelopen dagen toch wel erg naar uitgekeken heb! Dus na een paar uurtje vliegen en rondhangen is het dan zover, kamer 774 in Holiday Inn is een feit! Na een overheelijke maaltijd, wat swingen in de plaatselijke Ierse pub, de nodige slaapuurtjes op een zacht matrasje en een warme (!) douche gaan we op jacht. Onze missie is om binnen 3 dagen de nodige uitrusting aangeschaft te hebben voor de komende maanden, van een auto tot aan campingtools. Dus na de nodige orientatie is het nu inderdaad zover en zijn Els en Marcel de trotse nieuwe eigenaars van een mooie grijze makker Fred, Fred Flintstone Holland, 604 (ezelbruggetje kenteken FFH604) en hebben we alle campingtools inmiddels uit 4 verschillende winkels verzameld met discount;), we blijven toch de zuinige Hollanders en het gaat hier wel erg makkelijk. Onze matrassen waren zelfs 100% afgeprijsd en mochten we zo meenemen. Nu zul je denken, zijn ze daar gek geworden, nou bij de kassa waren ze vooral chaotisch, dus tja die zijn we min of meer'vergeten'.....

Na 3 dagen verwennerij in een hotel moeten we er dus nu aan gaan geloven en is het campeer-avontuur echt begonnen. Vanaf nu gaan we eerst het zuider-eiland rondtrekken met Fred en de rest van onze uitrusting om vervolgens over te steken naar het noorder-eiland!

Voor zover weer alle nieuwe avonturen en ontwikkelingen vanuit Verwegistan en gaan nu maar eens een potje koken voordat het donker wordt.....

Heel veel liefs en een dikke kus!
Dees

Boruca indianen en time to say goodbye.....

Hola lieve allemaal,

En daar sta je dan om 6.31 a.m. achter je pc-tje..... time to say goodbye....valt niet mee op je nuchtere maag moet ik zeggen, maar zoals altijd is er een tijd van komen en een tijd van gaan. Voor Renate is het inmiddels al zover en heb ik haarzojuist op de shuttle bus gezet richting het vliegveld..heel raar, voor beide, zij komt straks aan in Nederland in de sneeuw terwijl hier de mussen van het dak vallen en ik ga door in m´n eentje naar L.A., best spannend allemaal! Maar we hebben samen een geweldige tijd hier gehad en die nemen ze ons niet meer af!

Voel de kriebels nu al welin mijn onderbuik en ook mijn maag is een beetje van slag, ofzou dat komen van die overheerlijke maar veel te pittige Phat Thai, nobody knows.....toch maar voor de zekerheid een loperamide tabletje ingenomen.....;)

Maar goed, eerst even terug naaroud en nieuw en de indianen! We zijn rond de middag richting het busstation gegaan waar we Phillipp( de duitse jongen van de eerste weken)weer toevoegen aanons reisgezelschapen gaan met z´n 3tjes op pad naar Boruca. Een bijzondere, maar vooral stoffige rit in een busje vol indianen. Eenmaal aangekomen is de fiesta al in volle gang en zien we dat het indianendorp toch anders is dan verwacht,geen tipi-tentjes, veren, vredespijp of wat dan ook, maar weleen bijzonder dorp met aparte gewoontes. Zo is de traditie dat op 30 dec. 24u de feista van start gaat en deze doorgaat tot 2 jan. 18u. In deze dagenwordt de stier (stelt Spanje voor, en isvanstof gemaakt)achterna gezeten en uitgedaagd door de Boruca indianen met maskers en dit gaat er soms echt erg hard aan toe moet ik zeggen, we moesten regelmatig even een veilige plek opzoeken om niet deel te nemen aan het gevecht! De laatste dag wordt de stier traditioneel verbrand om zo de overwinning op Spanje te vieren. Bijzonder spectakel, wat een beetje weg heeft van Carnaval in Oeteldonk (verkleed partijtjes en heel veel bier;) maar dan net ff wat anders.... Op 31 dec. & 1 jan.was er een groot feest in de ´schuur´ tegenover ons verblijf, met de1ste dag kei harde muziek (heel fijn met die kartonnen wantjes in onze slaapkamer)en de 2e dageen live band. Er gezellig en we hebben veel gedanst, dus weer evenmijn merenque kunsten kunnen laten zien aan een tandloze opperhoofdvan een jaartje of 80, of was het nu andersom...De klok hebben we uiteindelijk gevierd bij Pedro, een indiaan die ons heeft uitgenodigd om het bij hem thuis te vieren waardoor het een persoonlijk tintje kreeg met heel veel vuurwerk, nou ja, 2 vuurpijlen, Grolsch en hapjes van moeders;)

Onze slaapplekwaswat minder, onze gastvrouwJeanette had hetpura vida gevoel helaas niet meegekregentijdens haar geboorte enkrijgt denk ik vaniedere glimlach spierpijn, de matrassen waren 10 jaar geleden al aan vervanging toe, de maaltijden warenwaren oké als je je neus en ogen dicht hield en dacht aan iets heel lekkers (maar ach, zoals we al vaker zeggen, mag een gegeven paard...), de douche was, als je water had erg koud maar gelukkig was er ook nog een lichtpuntje, Nasjalé, de 4-jarige dochter van Jeanette! Geweldig, energierijk kind die onze dag steeds weer goed maakte!

Na 2 dagen stof happen vonden we het weer tijd om door te gaan naar onze laatste relaxbestemming en hebben we Dominical maar voor uitgekozen, en hier hebben we de laatste paar dagen van Costa Rica heerlijk gegeten en genoten van zon, zee en strand!

Over een paar uurtjes is het voor mij dan ook zover en staat het vliegtuigme op te wachten om meaf te zettenbij mijn volgende bestemming. Klaar om door te gaan maar ik moet zeggen dat ik met pijn in mijn hartafscheid neemvan dit land, heb er echt enorm van genoten!! Veel mooie dingen gezien, prachtige natuur, indrukwekkende dieren, vriendelijke en zeer behulpzame bevolking en heel veel pura vida! Een aanrader!

Probeer straks ergens nog wat foto´s op de site te krijgen, want dat gaat hier helaas niet lukken, anders moeten jullie nog maar een paar nachtjes slapen voordat julliede indianenkiekjes kunnen bewonderen;)

Fijne dag nog iedereen en tot in L.A.!

Liefs en een dikke kus,

Dees

Feliz Año Nuevo!

Vanuit hier wil ik iedereeneen heel gelukkig, gezond enliefdevol2010 toewensen,

envooral heel veel Pura Vida!

Liefs,

Dees

xxx

Sjillen op die billen & feliz navidad

Olaatjes trouwe websitevolgers,

Het is weer tijd voor een update vanuit het zonnige Costa Rica!

Hoe gaat het daar met jullie, is de sneeuwpret alweer over of kunnen jullie nog steeds sneeuwpoppen maken in de achtertuin? De buikjes ook weer helemaal rond gegeten, en klaar om het nieuwe jaar in te duiken?

Hier hebben we, op een paar hele mooie flikkerende felle lampjes na dan, niet heel veel van de kerst mee gekregen. Niemand is extra vrij, alle winkels zijn gewoon open en is het eigenlijk gewoon een dag zoals iedere andere.

Maar goed voordat ik onze kerstinvulling ga beschrijven zal ik eerst aanhaken waar we gebleven waren....in Uvita! Hier zijn we maar even gebleven want in het dorpje was niet heel veel te beleven en het strand was een half uurtje lopen en dus voor ons nieuwe levensmotto mañana, mañana iets te ver van ons bedje..... dus na een heerlijke jam-sessieavond in ons leuke hostel was het weer tijd om de rugtassen naar een ander kuuroord te verplaatsen, Domincal. Een heerlijk knus plaatsje aan de kust, en totaal anders dan in ons heilige reisboek werd omschreven, gelukkig maar! Snel onze tassen gedropt in een prima hostel, een duik genomen in ons privé zwembad met een klein tico-maatje en daarna a la playa om onze lichtgevende teint een beetje bij te werken naar bruin/rood ;-)

Maar ook hier geldt, er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan, dus na 4 dagen zon, zee, strand was het tijd om onze kerstbestemming op te zoeken: Manuel Antonio. Helaas was de buschauffeur een beetje knorrig (zal vast met kerstavond te maken hebben gehad) en had ons na een zeer heuvelachtige tocht op de verkeerde plek afgezet en bleek ons hostel niet onderaan de berg, maar bovenaan de berg te liggen......bedankt hè, erg grappig, met 15 kilo op je rug en 30 graden.....Maar goed, we laten ons niet kennen, dus bikkelen met die handel, op weer naar boven en na 20 keer vragen en bijna het reclamebord gemist te hebben (tip van de dag; doe iets aan je naamsbekendheid..) komen we uiteindelijk aan op plaats van bestemming! Joehoe! Gelukkig is het een leuk hostel met een super vriendelijke gastvrouw Solangie! En omdat we echte Hollandse meiden zijn, eerst maar even boodschappen ingelagen, tja we zullen toch maar eens zonder eten komen te zitten met de kerst, achteraf dus helemaal niet nodig want alles is gewoon open, kerst of geen kerst.... Zelfs de dieren hebben op 1ste kerstdag niet speciaals gepland en het park is gewoon open en voor ons dus een mooie invulling voor deze dag, vroeg uit de veren, wandelschoenen aan en vamos a la banana! Het begin is even lastig, omdat meerdere toeristen hetzelde idee hadden en het dus meer iets weg had van een kermisattractie, maar gelukkig hielden deze mensen allemaal niet van wandelen en bleven vooral vooraan in het park hangen (en vooral schreeuwen), waardoor wij in alle rust en vrijheid verder konden wandelen in het zonnetje en genieten van al het moois om ons heen, wat een prachtig park: palmbomen, witte standen, azur blauwe zee en heel veel dieren! Deze heerlijke dag kunnen we maar om een manier afsluiten: happy hour & piña colada!

De volgende dag was een dag om snel weer te vergeten, niet omdat het 2e kerstdag was, maar voor ons een ´bad decision day´, oftewel een dag vol slechte beslissingen. Het begon met het kopen van 3 indianenfluiten op de markt, we dachten dat de verkoper zich had verrekend, nou, niet hij maar wij....naar een strand gelopen, weer veel berg op en af en bleek totaal niet het bountystrandje te zijn zoals omschreven... besloten om de volgende dag om 04.30 (am!) naar een soort van krokodillen/vlinder/kikkerpark te gaan, maar bleek niet open te zijn, onze duitse vriend had am en pm verwisseld....en bedankt hè....maar goed, we zijn gelukkig wel ruim op tijd om onze bus naar San Isidro te pakken.....en de volgende dag weer een bus kunnen pakken naar San Gerardo de Rivas, wederom rond de klok van 05.00.....maar dit was het vroege opstaan gelukkig wel waard een een mooie wandeltocht in het Chirripopark (Chirripo= de hoogste berg van Costa Rica) gemaakt, ook weer berg op en af, maar daar zijn we nu inmidels wel in getraind;-).Vandaag weer de ultieme vrouw uitgehangen en de hele dag San Isidro onveilig gemaakt met ons Hollandse shopgedrag, dus wij zijn weer helemaal happy!

Morgen gaan we door naar Buenos Aires, onze tussenstop voordat we doorgaan naar de Indianen (hopen dat onze reservering is aangekomen) en oud & nieuw mogen vieren volgens traditie, met een veer op ons hoofd, en kip aan het spit en slapen in een wigwam! Dus kijk niet raar op als je ons een dezer dagen voorbij ziet komen in Groeten uit de rimboe,;-)

Wordt vervolgd!

Voor nu wil ik iedereen een heel gelukkig en gezond 2010 wensen, maar vooral pluk de dag!

Prospero año nuevo !

Veel liefs en een dikke kus!

Dees